‘Wat?? Heb jij geen lintje? O, was jij dat!’
De devaluatie van het elkaar bekloppen is nog nooit zo groot geweest. Bladzij na bladzij vol onleesbaar kleine naampjes vullen mijn krant en inmiddels mijn kattenbak. Lees verder »
De journalist die ik het meest van iedereen wantrouw zit aan het tafeltje naast die van ons op gehoorsafstand te doen alsof hij leest. Met zijn gezicht brutaal naar ons toe. Hij kijkt tersluiks de sla van onze borden.
Op deze zonnige dag maakt dat niet uit. Je bent welkom, ook met je venijn, zou ik hem zomaar lenteluchtig met mijn armen open willen melden. Maar dat kan nu even niet, want ook ik luister aandachtig naar de man die naast me zit. Hij is de beroemdste en beruchtste internationale rokkenjager die wij denken te kennen. Hij vertelt vrijmoedig over een schandaal dat zijn leven voorgoed veranderd heeft. Met een ernstig gezicht zegt hij tegen mij: ‘Ik ben zeer vrouwvriendelijk.’ Het is geen grapje zie ik. Hij meent het echt en er komt een wonderlijke tederheid bij me binnen.
Wat is het toch heerlijk om de moeder van iedereen te zijn. De moeder des vaderlands, zegt mijn beste vriend regelmatig.
Ja, het is weer als zo vaak. Ik adopteer voortdurend kinderen en ouden.
Voor een moment of wat. Dan beleef ik in twee seconden een heel leven. Op straat, in de directiekamer, op televisie. In menig gerimpeld achterhoofd ontwaar ik het kind van weleer. In heel wat kinderogen denk ik connectie te bespeuren en dan voel ik me moederlijk aangedaan.
Nu ook weer. Die grote, geplaagde en bewonderde man nou toch weer. Door die vertedering transformeer ik even stiekem in een stokoude dame en zie hem aan voor mijn zoon. Vrouw, zie uw zoon. Die tekst is me op het lijf geschreven.
Ja, lekker makkelijk, is dan altijd het commentaar. Zo kan ik het ook.
Zodra er zo’n Don Juan op je pad komt, vlucht jij effe in de vermomming van een stokoude moeder. Dan ben je van het gelazer af. Die is goed zeg.
Bovendien heb je zelf geen kinderen. Dan zou je wel anders piepen met je moederpraatjes! Lees verder »
Na een overvolle rijke avond zit ik in de tram. Er kwam hedenavond een elf maanden oude Eva op mijn pad die opvallend oplettend uit haar kijkers keek. Lees verder »
Mijn deurmat ontving dit weekend een gans universum. Lees verder »
Ken je dat gevoel? Je was er zelf nooit opgekomen, maar nu krijg je toch een zin! Lees verder »
