Jarenlang waren ze de buren. Warchild. Vandaar dat ik weet hoe streng ze zijn op hun ambassadeurs. Heeft iemand teveel spatjes of ego, dan wordt ie er ongenadig uitgeknikkerd. meer

Goedemorgen vrouw.
Het is volbracht.
Je hebt je kind het licht doen zien.
Het bezoek is vertrokken.
De wereld heeft de blik weer afgewend.
Pffff. Wat een drukte was dat weer voor je.
Ik zal je meenemen naar een heilzaam heenkomen.
Het gaat vriezen.
Nu vestigen de mensen hun hoop op ijs.
Ik zal je lekker inpakken.
Kom je meis?

‘Dik!’
‘Ik?’
‘Nee, ik.’
‘Man, dat valt toch reuze mee.’
‘Zo heet ik.’
‘Ach zo. En hoezo stap je hier zomaar binnen?’ meer

In Trouw een mooi stukje over een man die buiten woont en de hele oudjaartoestand maar onzin vindt. Waarom niet gewoon om 10 uur naar bed? meer

‘Ik kan niet meer op m’n knieën’, verzucht hij.
‘Dat is genoegzaam bekend’, antwoord ik hem.
‘Ik bedoel het letterlijk’, zegt hij.
‘Och jongen, neem me niet kwalijk. Laat mij het maar doen. Ga jij lekker naar huis.’
En zo bevind ik mij ineens moederziel knielend op een vloer. Met een sopje en een sponsje. En daar geschiedt het wonder. Gewoon maar de ene knookknie voor de andere leggend, dan blijkt alles zich wel mee te willen buigen in volle devotie. Het leven blijkt het allemaal eenvoudiger aan te willen pakken. meer