Depressieve patiënten kunnen ook zonder chemische behandeling beter worden, zo meldt de ochtendkrant. Een placebo blijkt net zo goed te werken als een antidepressivum. meer

Ze staat op m’n voicemail:
‘Ik heb je programma gezien met die…kom, hoe heet ze ook alweer? Wat zag je er leuk lentefris uit trouwens. Enne, wat deed je het..uh…sja…hoe zeg je dat? Keurig. Netjes…..Maarre, ik wil graag contact. Wantte…Ik vind het heel leuk om naar dat kerkje te komen hoor, maar kan het dan ook uh…leuk, gek? Daar heb ik zo’n zin in!’
Waaaaah!
Dat heb ik weer! Een van de meest indrukwekkende mensen die ik ken kijkt uitgerekend naar een wat suffige Annemiek tijdens een wat bangige aflevering van het Vermoeden.
Zij is een vrouw. Waarmee wordt aangetoond dat ik heus niet alleen onder de indruk raak van indrukwekkende mannen. Zij is een wereldwijf. Een topkunstenares. De dochter van een walvisvaarder. Zij troont boven de scheiding der seksen. Zij zwerft door menige Midden-Oostenwoestijn, is een met de bedoeïenen, doet opgravingen en schildert dat dan thuis in Amsterdam. Op magistrale wijze.
Ze zet zich in voor aids-patiënten, dieren en armen.
Er gaan verhalen over vrouwen die om haar hun man hebben verlaten.
Daar bibber ik ouderwets van. Zoals ooit bij de vele heksen uit onze jeugdsprookjes.
Trouwens…ik ben haar al een keer gevolgd. Zomaar de zee in. Zij had een bootje van haar vader bij zich. We waren in Katwijk en ze testte me uit. Het was aan het begin van een uitzending van Copyright Mens.
Ik voelde wat ze deed. Als ik mijn designkleertjes zou bederven door met haar de zoute zee in te lopen, dan zou zij me alles geven wat ik wilde tijdens het wachtende interview bij het haardvuur.
Aldus geschiedde.
Nogmaals luister ik naar m’n voicemail en ben diep onder de indruk van mijn eigen eerbied voor talent. Dat ik buitensporig ziek wordt van bangheid, desinteresse en lamlendigheid was me deze winter flink vaak opgevallen. Maar dat het tegendeel ervan me zo wakker zou maken, zoveel vreugde schenken zou, dat was ik even vergeten. Het bloed stroomt weer.
Stierenbloed zou zij zeggen. Ik ben helemaal klaar voor haar.
Door haar stem op mijn voice-mail schreeuw ik ineens JA tegen de komende lente. Ja, ik wil.

‘Mam? Waarom zingen ze eigenlijk in het Duits, de bijbel is toch ook in het Nederlands?’ Een terugkomende vraag van de kleine Jan Rot als het gezin jaarlijks hun plechtige huiskamerdienst met de Mathheuspassion van Bach hield. meer

Zomaar een Mokums bankje in de zon. Ik heb twee boekjes bij me. Een proza- en een gedichtenbundel. Allebei geschreven door de Maastrichtse dichter Wiel Kusters die ik morgen mag interviewen. De korte verhaaltjes gaan over een straatarm mijnwerkersgezin in de jaren vijftig. Ademloos lees ik hoe een klein jongetje zijn moeder en grootmoeder beziet.
Ik vergeet alles om me heen. Zelfs de luidruchtige hangouderen op het buurbankje naast mij. Mannen die hartstochtelijk Spaans met elkaar praten.

Plotseling wordt er een foto over m’n boekje heen gelegd. Ik kijk op. Een van de mannen is naast me komen staan.
‘Mooi he!’ zegt hij uitdagend.
Ik kijk naar de foto. Het is een klein mannetje. Zijn zoon blijkbaar. Ik beaam hem.
‘Wil jij er ook zo een?’ vraagt de man. Zijn grijns mist een hoektand. In mijn verstrooide onnozelheid denk ik dat hij zo’n foto bedoelt en zeg:
‘Graag!’ Lees verder »

Tegenslag is een vermomde zegen. Blessing in disguise, zo zegt mijn lachende lama vaak. Juist door zijn grinniken erbij nodigt dat standpunt uit tot kalm en ruimhartig onderzoek. We zien wel, anders kijken we wel.
Toch? Ik zie hem guitig knikken.
Want wat valt er te verliezen? Eenmaal een lekke band, een file, een vervelend baantje, een onverhoopt opgelopen angstje of kwetsuurtje hier of daar…hoe erg is het eigenlijk helemaal? meer