Werd ik eindelijk uitgenodigd voor het Dierenbal (het watte?), waren m’n ouders 50 jaar getrouwd. Ook fijn natuurlijk. Bovendien kan ik mijn dierenliefde wel ergens anders kwijt deze week. Zoals altijd zal ik mijn enorme kater Kok, tegenwoordig Topkok geheten, extra lief bejegenen. Dat gaat niet meevallen, want ik vereer hem nu al zo. Al het dierenleed op de wereld wordt via zijn zachte romp opgedragen en afgevoerd. meer

Gelukkig dat het zondag is en je geloven mag dat dit een rustdag is.
Dat je je hoofd eens even op de grond kan leggen
en op de aarde horen mag of je kust veilig is.
Dat er geen trein meer binnenraast
of wanhoop van de anderen.
Dat je gewoon je stoepje vegen mag
en zomaar zijn kan.
Dat er barmhartigheid is
zonder schuld.
Dat je de rustdag vieren gaat
en lachen kan.
En houden mag van
wat zich niet direct kan laten kennen.
En dat je zien wilt
dat dat goed is.

Wat is het weer prachtig vandaag. Mijn volkstuin is zo lieflijk bereid haar frisheid (het is vast een zij) aan de op kousenvoeten aansluipende herfst te geven in spinrag en paarsheid en vergankelijkheid.
Ik was alleen vandaag, maar ben weer teruggefietst de wereld in. Dat is twaalf kilometer doortrappen langs berg en beemd met talloos veel konijntjes. En onkruid dat mooier wordt als je er met je neus bovenop fietst. meer

Anna Enquist stopt met schrijven, zo schijnen wij in het oktobernummer van Opzij te kunnen gaan lezen. Nu is Enquist ook psychoanalytica en pianiste, dus stopt ze niet met zich te uiten. Ze is in de jaren 90 begonnen met schrijven omdat haar pianospel zo tegen begon te vallen. Die ken ik.
Maar sinds haar dochter een paar jaar geleden is verongelukt speelt ze weer piano, dus dat schrijven is wel welletjes.
Toevallig hoorde ik gister een andere schrijver hetzelfde over stoppen zeggen. Nog 1 keer knallen volgende week met de presentatie van dat misschien wel laatste boek. Zijn zegje is gezegd en hij vreest bovendien als nooit tevoren voor wat deze zoveelste pennenvrucht over hem afroepen zal. Dat maakt nieuwsgierig, maar dat was helemaal zijn bedoeling niet toen hij bij een glas zijn zo volle hart luchtte. meer

Duister Noord Holland worden ze genoemd, vertellen ze lachend. Door zware somberaars die de katholieke parochies in en rond Wormer maar schandalig licht hebben bevonden. Zelf vind ik het ook duister. Aardedonker is het als ik na afloop op die gezellige debuuthakken m’n leenautootje probeer te ontwaren. De herfstnacht is hier als een bom ingeslagen en niemand vertelde me van te voren dat er achter de kerk geen verlicht raampje, straatlantaarn of vuurvlieg valt te bekennen. meer