Ze knipt m’n haar en is al negentien. Toen ze nog zestien was, kreeg ze het wel voor haar kiezen in dit vak zegt ze. Ik voel met haar mee. Bedenk me dat ik nu vijfentwintig jaar ouder ben dan zij. En nu ze vertelt over haar niet geringe levenservaring denk ik steeds: Wat weet ik nu meer dan zij? Wat heb ik haar meer te geven dan doffige uitgroei? Ze laat mijn te lange haar op de grond vallen dat het een lieve lust is. meer
Tot de zomer had het woord buitenstaander nog iets poëtisch of romantisch. Iemand die er niet bij hoort. Misschien uit vrije wil, misschien onbedoeld. meer
44 worden betekent wat. Je kunt het getal kordaat door midden delen en zien dat je er al twee levens op hebt zitten. En als je het verdubbelt, is dat in een mensenleven ook nog haalbaar. Vorige week de 88-jarige Barnard nog de hand mogen strelen. De taalslaaf zelve. Ja, ik heb niets te klagen. Er zijn toch zulke lieve lieven. De een meldt dat de preek die ik moet geven weliswaar niet begrepen maar wel onder het jumpertje gevoeld zal worden, de ander stuurt me als Roodkapje door het bos van Hilversum naar Bussum. Op m’n eigen verzoek. Dat weer wel. meer
Soms kun je beter eerst ’n filmpje zoeken voordat je iets gaat beweren in je webstukje. Zoals ik nu. Dus ik kijk dom op Youtube, in de hoop dat ik mijn woede niet ga ventileren. Want wat heb ik nu meer te brengen dan ongekanaliseerde passie? Precies! Dat je al tijden niet meer bij je kluiten bent gegrepen. En dat je daardoor ineens iemand wilt fileren en iets heel erg krachtigs roepen moet. meer
Je durft het woord bijna niet meer in je mond te nemen, laat staan in je webstukje. Het begint met een f en het eindigt op inanciele crisis.
Maar ik moet alsmaar zo lachen. Iets met Ijsland en een bank die ons kan redden, waardoor we de Ijslandse voetvalclub voor de zekerheid maar moeten toejuichen. Klok en klepel zijn bij mij allebei zoek, dus laat de informatieve kant van de redenatie meer even op herfstvakantie gaan. meer
