Het is advent. Dat is de tijd van wachten. Wachten, verwachten, afwachten, het zijn allemaal verschillende bezigheden. Wachten is van de drie begrippen het minst actief lijkt het wel. Gewoon verblijven bij wat is. Tot het over is. Of zover is. Zoals kat Kokje in een hoekje liggen gaat als hij is geschrokken of gewond. Dan wacht hij in zijn kalme kattenstaat.
Iets anders dan wachten is geen optie. Gisteren heb ik de hele dag in de trein gezeten, vanwege allerlei wonderlijke omleidingen en obstakels. Omdat ik even vergeten was dat het advent is, deed ik jolig tegen de conductrice. De hele coupe lachte om mijn geinig verpakte ongeduld. Toen kwam er een blind meisje binnen en ineens begreep ik dat er alleen maar dankbaarheid mogelijk is. Aan de conductrice heb ik m’n excuses aangeboden. Ze lichtte zo mooi op, zo in deez donkere dagen. Met vroege duisternis de trein in, in late donkerte er uit. Ik heb gewacht tot ik op niets meer wachtte.

Ze is zo’n leuke vrouw en ze ligt voor me op de grond, want ze doet voor hoe ze was toen ze liefdesverdriet had. ‘Ik lag de hele dag te krioelen.’ Ze maakt malle schoolslagbewegingen half over het tapijt en leeft zich ook in geluid helemaal uit. ‘En toen!’..ze staat plotsklaps op: ‘Heb ik me laten masseren. Wacht ik zal je het telefoonnummer geven.’ meer

De buurvrouw noemt hem de lachende boeddha. Ik bezit hetzelfde beeldje en heb altijd gedacht dat het een huilende boeddha was. De mevrouw die hem mij verkocht, toonde dat op zijn rug een menselijk gelaat is te zien en aan zijn zijkant een foetus van een mensenkind. Je kunt hem van alle kanten bekijken. Hem aaien is ook fijn, want hij is zo rond en van zacht hout. Je kunt er je hand zo passend overheen leggen.
Vroeger nam ik op advies van mijn moeder m’n popje mee naar school als de wereld me te machtig was.
Vandaag uit voorzorg m’n houten beeldje. meer

Zeventienhonderd doodstille mensen. Avond aan avond een afgestampt Carre. Hij is beter dan ooit en heeft nog steeds dat tedere gevoel voor elke vrouw, voor elke man die in volkomen weerloosheid een ander mens beminnen kan. Ook zijn band is weergaloos muzikaal. Zelf zijn platte utrechtse grappen zijn vaak een beetje om te huilen. Oude covers worden nieuwgeboren wonderen, als hij meer fluistert dan zingt: meer

Ze kijkt me uitnodigend aan, dus ik steek van wal:

‘Een half uur te laat arriveert hij bij het hek van het tuincomplex. Daar is inderdaad geen woord mee gelogen. Dat heb ik inmiddels ook ontwikkeld, een tuincomplex. Dus een half uurtje kleumen doet me bijkans niks meer.
Het is de schade-expert. Of hoe zeg je dat. Degene die langs komt als jij een schade die buiten proporties gaat bij je verzekering hebt opgegeven. Zonder hem durf ik niet eens meer in de buurt van m’n tuin te komen, maar dat mag hij niet weten. Maar je weet, ik heb weinig fiducie in m’n provisorisch dichtgespijkerde voordeurtje. Hoewel, aan de andere kant, er valt immers ook niks meer te halen in het stulpje.
Maar gelukkig. De ravage blijkt nog als voorheen. Mijn schade-expert kan ik niets te drinken aanbieden, want alles is weg begrijpt u wel.
Of ik foto’s heb genomen.
Lieverd, van de lege plekken?
Hij kijkt op mijn aanvraagformulier en citeert mijn laatste zin: ‘Ik hoop dat u mij helpen kunt.’
Dat vindt hij een leuke frase. Hij kauwt er op en herhaalt hem grijnzend een keer of drie.
Dan aanschouwt hij mijn geboortedatum.
‘Ik dacht dat je veel jonger was toen ik je net zag’.
O ja, krijgen we die. Is dat gezellig bedoeld? Heb ik nooit als compliment beschouwd. Ik hoopte juist dat ik veel wijzer was. En besluit maar over te schakelen op het zo gemakkelijke vragen stellen:
‘Hoe ben je nu toch zo in dit vak gekomen?’
‘O, ik was marinier. En had zelf een keer schade. En toen kwam er zo’n oelewapper van een schademan. En toen dacht ik: dat kan ik veel beter. Ik ben trouwens nog steeds wedstrijdzeiler.’
‘Ja, dat kun je wel zien joh,’ zeg ik liefjes.
En ineens denk ik: wat jij kan, kan ik ook. De grap heeft lang genoeg geduurd.
En ik doe hem de mij aangedane misdaad in dit huiske dusdanig uit de doeken dat hij alle hoeken van het stulpje in brult van de lach. Bij het weggaan zegt hij: ‘Ik ken geen enkele gedupeerde die zo laconiek is als jij.’
Hij moest eens weten! Allemachtig!.’

Ze kijkt me sprakeloos aan en schudt dan meewarig haar mooie hoofd. Het is mijn schoonzusje tegen wie ik hierboven tekeer ging. Dan zegt ze: ‘ Zo zie je maar dat je zwakte ook je kracht is. En andersom natuurlijk.’
Ik neem niet het laatste woord en buig deemoedig het hoofd.