Sjonge wat is het koud.
Gelukkig bivakkeer ik vanaf vandaag in een buurt die de winkeldeuren gewoon dicht heeft terwijl ze gewoon open zijn. Ze zijn sowieso heel gewoon.
Als je bij de beddenspecialist je gang wilt gaan, tref je een losse winkeldeur zonder eigenaar.
Ga je vervolgens naar de buurman die handelt in schoonmaakartikelen, die je ook goed kunt gebruiken in het nieuwe onderkomen, dan zegt ie: ‘O Sjon. Die eet ongetwijfeld een broodje aan de overkant.’
Het is de mooiste buurt die ik ken. meer

…want dat wordt het deze week, zeiden ze op het nieuws…nu we ons willen opkrullen bij onze kat of hond…. Lees verder »

Het concert in New Orleans dat wij op kerstavond op Nederland 2 gaan uitzenden is zo om te huilen, dat ik de tranen hun vrije loop geef.
Ook al word ik gefilmd.
Kan mij het lekker verder schelen.
Straks gaan we dansen.
Al die veerkrachtige mensen en ik.
Beschaamd en geinspireerd raak je ervan.
In staat tot al het goede en niet geneigd naar enig kwaad, zo ontpopt zich de mens hier voor mijn ogen.
Vanwaar zal mijn hulp komen, heb ik gebeden.
En het blijkt hier. Hier in de Generationhal in New Orleans.
Waar kinderen en ouden zingen en swingen over hun leven.
Ondanks en dankzij alles.
Wie houdt het droog?
Het water is overal.
Daar en hier.
En toch en daarom is er leven.
Onze vreugde en onze rouw, wie zou niet sprakeloos raken?
Laten we dansen. Of desnoods zingen.

New Orleans ziet er uit alsof Katrina pas vorige week is langsgekomen.
Verlaten wrakken in de hele stad. Enorme lege velden waarop geen spoor meer te zien is van de drukke wijken van drie jaar geleden. Ze laten er gras over groeien. Lees verder »

Het is zover. We gaan. Als er Call bovenaan een A4tje van de televisie staat, dan weet je hoe laat het is. Niets is opwekkender dan dat.
‘Als je roept zal ik gaan, al doen ze mij de dampen aan’. meer