Boze Wolf,
Vroeger lag je onder m’n bed. Daar zocht ik je dan angstig als ik toch al op m’n knieën lag om te bidden. In al die duisternis was je nooit echt goed te zien. Dat was best eng. Vooral omdat je zo stil was.
Bij andere kinderen gromde je juist vervaarlijk tijdens het doortrekken van de wc.
 meer

Ooit sloeg mijn temperamentvolle grootvader z’n nieuwe huisarts met een vuistslag tegen de grond omdat de nietsvrezende geneesheer ‘Schoonheid’ tegen m’n kokette grootmoeder zei. Mijn grootvader had het toen echt even he-le-maal gehad en zag over het hoofd dat de medicus zich met zijn eigen achternaam slechts aan het voorstellen was. 
‘Tobben laten’, heeft mijn grootmoeder, de vechtende mannen aanschouwend, daarop ongetwijfeld gezegd.
Had ik mijn grootvader in al z’n kortaangebondheid hedentendage als frisse vijftiger op de Noordermarkt getroffen, ik was zonder aarzeling voor hem gevallen.
Soms mis ik die kordaatheid in de vrome wereld waarin ik m’n brood verdien. Of een gebbetje hier en daar. Gelukkig heb ik dus zo’n weerbarstige lookalike a la grootvader in de vorm van een ex. Of nou ja, hoe zeg je dat.
In ieder geval betrapt hij mij nu in een openbare gelegenheid op het moment dat iemand zich halfzacht aan mij voorstelt met de nauwelijks verstaanbare woorden:
‘Aangenaam, ik ben dichter.’
‘Wat een toeval, ik ben opener,’ zeg ik flauw. ‘ Dus geef mij die fles maar even.’
De man kijkt niet begrijpend. Wat ik weer niet begrijp van een dichter. Hoe dichter hoe dichter.
De weerbarstige man die op mijn grootvader lijkt maar ondertussen mijn ex is, ligt in een hoekje te schudden.
Als hij eindelijk lichtblauw overeind weet te komen, struikelt de dichter over hem heen richting herentoilet. En keert met een bedrukt gezicht terug. In m’n getrainde oorhoek hoor ik de weerbarstige man mompelen:
‘Dacht ik dat ik moest plassen, bleek het diarree te zijn.’
Mocht mij ooit weer een man overkomen, dan graag eerst dat ie om te lachen is. Natuurlijk moet hij dan niet de diepgang van een bord vla hebben, of het richtingsgevoel van een sta-caravan.
Aaaaah, wat zit ik nog vol met woordgrapjes die we samen bedacht hebben.
Gelukkig heb ik voorjaarsvakantie van mezelf genomen. Ooit mag nog heel lang duren. Ooit tot misschien wel nooit. Als in dat lieve citaat van Etty Hillesum:

“Je verlangen moet zijn als een traag en statig schip, varend over eindeloze Oceanen en niet op zoek naar een ankerplaats.”

Er staat een doos in de etalage-vensterbank. Voorbijgangers talmen soms om zich erover te buigen. Dan zien ze mooie schelpen op de deksel en foto’s aan de zijkant. Geplakt door collega’s. Plaatjes van de zee en van cameramannen. De doos is in elkaar geknutseld toen het programma Copyright Mens stopte. Toen we nog niet konden weten dat die mooie, dienstbare camerajongen van op de voorkant op zo’n smartelijke manier een einde aan z’n leven zou maken. meer

Ons nieuwe speeltje De Nachtzoen is volop in productie. Als er iedere avond een Meneer de Uil voor volwassenen naar ons hoort te knipogen (wat ik denk dat moet gebeuren) , dan wordt het aanpoten. meer

De woordvoerster van de warme truiendag raadt nadrukkelijk aan de verwarming maar 1 of 2 graden lager te zetten, anders verliezen ze draagvlak. Ze bedoelt natuurlijk dat iedereen te beroerd is om z’n thermostaat op 17 te zetten.
Ik doe nog een laagje aan en denk aan de Deense zwaan die net is overleden. Hij heeft onwaarschijnlijk lang geleefd. Wel veertig jaar. meer