Als juni bijkans op de drempel ligt, dan rept men nimmermeer over het goede voornemen van 1 januari jongstleden. 
Maar waarom ook al weer niet?
Ik zou vakantie nemen van mezelf. meer

Om hem hoef ik het niet te laten. Hij vindt het zelfs fijn als ik over hem schrijven zou. Mij lijkt dat ook mooi. Want soms is er papier en pen nodig om iets wat onvatbaar is te betrappen. Om iets onbegrijpelijks te ontrafelen.
Hij verheugt zich zichtbaar op mijn reactie op zijn nieuwe roman die in het najaar uitkomt. Hij geeft je het gevoel dat je heel speciaal bent. Er zijn velen speciaal voor hem. Dat maakt dat gevoel nog voller.
Misschien is dat niet goed te begrijpen. Maar het is wel zo.
Vanavond gaan we naar het toneel. We zullen elkaar op station Utrecht ontmoeten en reizen dan samen naar Leiden. Ik weet al wat hij aan zal hebben. Zijn nieuwe pak. Kostuum, zegt hij.
Of ik mijn mooiste jurk dan aan wil doen.
We kunnen in Leiden nog iets kleins eten. Of een glas drinken. Glas, zegt hij altijd.
Hij is een man van de wereld en blijft het zoontje van zijn vader. Ik zie ze altijd allebei. De een is nooit zonder de ander. De mooie man met soepele schoenen van twee kleuren leer draagt steeds die jongen mee die zo zielsgraag zijn vader wilde helpen en beschermen. Daardoor aarzelen die zacht omhulde voeten vaak. Hoe graag had hij dit soort schoenen aan zijn vader gegeven. Is het wel goed wat hij nu doet? Zou de veeleisende God van zijn vader ook hem zoeken? Zou ook hij ooit zo knielen mogen, kunnen?
Hoe vreemd is het niet dat de man die hij zo lief had en om wie hij zo plaatsvervangend leed, nu op de planken wordt uitgebeeld. Is dat wel passend?
Zijn gedroomde toneelvader was Roef Ragas. Die kende de hele tekst al uit zijn hoofd. En toen stierf hij plotseling, in de kracht van zijn leven.
Er vielen daarop hele nare reacties in de brievenbus. Dat die voortijdige dood een vingerwijzing Gods was. Dat Hij razend was. Op het boek, het verdiende geld, en nu op het gedwarsboomde toneelstuk. Het deed hem huiveren, als was hij nog klein en bezorgd om die kromgetrokken vader die hij verlossen moest en zou.
Maar er is een andere acteur gevonden om de vader te spelen. Cees Geel.
Een heel ander type. Misschien niet helemaal zijn vader, maar het is goed zo.
Ik word warm van die gulheid. Van dat fijnzinnige savoir vivre.
Terwijl het jongetje nog onvast in hem mee hinkelt.
Zie de mens. Ach, dat is het natuurlijk. Hij doet mij denken aan ons allen. Maar dan weerlozer. Dus kan ook ik ongewapend zijn. Ik hoef alleen maar waar te nemen. Vanavond zal ik vergeten dat ik in dit leven doorgaans de vrouwenrol dien te spelen. Hij is een jongen. En volgens hem ben ik zijn moeder. Ja, zo is het. Heel gek. Maar het is wel zo. Gods wegen zijn wonderlijk. En humoristisch. Zou hij dat al weten? Er valt wel wat te knielen.

Een kunstenares met de naam Tinkebell. (met punt dus) wilde de willekeur van onze dierenliefde versus onachtzaamheid laten zien. 
We zijn dol op kleine konijntjes, maar eten wel biggetjes en lammetjes die onder erbarmelijke omstandigheden leven en sterven.
Hoe zit dat? 
 meer

We zitten om hem heen. Vier vrouwen. 
Hij, de maestro draagt een hoed. Het weer is verrukkelijk. We bevinden ons op een open boot en worden als vorstinnen en een vorst door Amsterdam de Amstel af gevaren. 
Zojuist zijn we mooi opgemaakt in theater Carré.
Ik kijk mijn ogen uit naar mijn drie zusterinterviewsters. lees meer

Ik wachtte maar,
zoals ik in een zenboek las,
ik wachtte tot er niemand was. meer