‘Dit heb ik in al die jaren nog nooit meegemaakt!’, roept de boer verrast uit als hij mij onhandig op z’n erf ziet schutteren in spijkerbroek en legerjas. Normaal liggen zijn stadse gasten op dit uur nog op een oor. Het is zes uur in de ochtend. lees verder

Gewoon maar door gaan. Afleiding negeren. Hoe geraffineerd veel verschijningsvormen afleiding ook heeft. Bijvoorbeeld in de vorm van het boek over de schoonheid van de man dat ik krijg van iemand die denkt dat dat nu echt iets voor mij is. lees verder

Een nachtmerrie. 
Ze heeft net vakantie. Daar komt het natuurlijk van.
Huilend is ze aan de lijn. Het is nog vroeg. Ze droomde zojuist dat haar dochtertje zoek was. Ze was met haar en mij en die lethargische man die op blote voeten naast mij slenterde in een winkeltje. En ineens was haar dochtertje verdwenen. lees verder

Wat je met een man moet die manipuleert, zuigt, gemeen is, rancuneus, driftig en autistisch zelfgericht.
Sja jee, heb je even…Weut ik veul…Hoe kan ik dat weten? Nooit meegemaakt. 
Lijkt me een onfris type. Hij zoent zeker goed of zo. lees verder

Binnenkort verschijnt er een boek waarin we tien gesprekken uit de immense mensenrij Vermoedens publiceren.
Terwijl er reden is om te rouwen, probeer ik een inleiding voor dat boek te schrijven.
 En raak al gauw gefascineerd en daardoor ook getroost door de diverse zelf verworven inzichten van de Vermoeders.
Zo hoor ik van een van hen dat we God beter kunnen vermoeden dan bestuderen.
 lees verder