Alledaagsheid
Het rode lichtje brandt voortdurend. Bezoekers komen af en aan. Alleen als de trein stil staat is het hokje even verboden terrein. Maar zodra we weer over het land zoeven, vindt dit openbaar toilet gretig aftrek. Er is dan ook nog een lange weg te gaan.
Ik zit er zo dicht bovenop dat ik me bijkans een rijdende toiletjuf voel.
Is het blasfemie dat haar…uh..mij nu een bijbeltekst invalt?
Komt tot mij allen die vermoeid en belast zijt. Het zou haar geloofsbriefje kunnen zijn. Een bordje boven het schoteltje waar je snoep van mag pakken Al maanden speel ik met de gedachte dat een vrouw naast zo’n hokje voor een moderne biechtmoeder zou kunnen doorgaan. Dat juist zij zou kunnen troosten en verlichten.
De biecht afnemen of een wc-bril, wat is het verschil?
Het gaat er niet zozeer om wat je doet of laat, maar meer om je intentie erachter.
Wat is je motivatie achter je handeling? Een vraag die ik mij in alle alledaagsheid steeds vaker stel.
Ook in deze late intercity die ons van het oosten van het land naar huis zal brengen.
Die een spoor aan menselijke doorleefdheid aan het landschap offert. Via het klepperende gat in de bodem van het kleine hokje.
Zo kan een ogenschijnlijk betekenisloze stoelgang een zeer zinvolle grote boodschap worden.
Overigens neem ik mezelf niet kwalijk dat mij onmiddellijk zo’n platvloers voorbeeld invalt als ik aan alledaagse spiritualiteit denk. Regelmatig ga ik om met boeddhisten uit Tibet en dan krijg je dat er van. Wat seks hier in het westen is, namelijk het zout in een mop, moet men het wat humor betreft daar van uitwerpselen hebben.
’s Lands wijs ‘s lands eer.
Door die oosterse fascinatie weet ik dus inmiddels dat ook toiletbezoek een hoger doel kan dienen. Want als je je in het kleinste kamertje – dat niet voor niets restroom heet – ontlast, dan kun je dat net zo goed doen tot heil van iedereen.
Werkelijk alles, maar dan ook alles valt te offeren. Opdat het ons allen wel ga.
Zittend op de kakstoel visualiseer je dat alle overbelasting, stress en overbodige ruis door je heen stroomt en je verlaat.
Binnen de kortste keren is je geest dan zo opgelucht dat je er geen been meer in ziet om de shit van de wereld tot je te laten komen en het via jouw lichaam te laten gaan. Tot heil van iedereen. Jouw lijf als instrument voor onze vrede. Met als goddelijk neveneffect dat je zelf moediger en onbezorgder wordt.
Altruïsme is een hele intelligente vorm van zelfliefde, zegt Zijne Heiligheid de Dalai Lama.
Toiletbezoek kan ons gul en ruimhartig maken. Dat geldt trouwens voor alles. Ieder pijntje, elke vreugde, ja zelfs sterven kan zin hebben als we het opdragen.
Tibetanen beweren dat Jezus – net als andere grote meesters – tijdens zijn laatste ademtocht ons wereldleed (niet zozeer onze zonden) op zich nam. Hij transformeerde dat leed in zijn hart tot liefde en gaf dat bij zijn laatste uitblazing aan ons terug.
Tonglen noemen ze dat daar.
En hier in het Westen? Kennen wij die vorm van offeren en opdragen ook?
Ooit las ik hoe Etty Hillesum verliefd was op haar leraar Julius Spier. Hoe ze van een minneavond terugliep naar haar eigen huis en spontaan haar
