‘Vader vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen.’ Hoe vaak heb ik die zin al niet gehoord in mijn leven? Opgevoed in een gezin dat lid is van de vrijgemaakt gereformeerde kerk artikel 31, is de bijbel in mijn broekzak beland.
Onze grappen waren altijd geënt op het woord Gods.
Kwam ik op mijn zestiende te laat thuis op de vooravond van de dag des Heeren, dan haastte ik mij om mijn vader voor te jokken: ‘Uw knecht is her- noch derwaarts geweest.’
Verscheen ik vervolgens met mijn slaperige kop te laat bij het zondagse ontbijt, dan informeerden mijn broers belangstellend of mijn komst met vrede was.
Wat een schat kreeg ik zo mee. Een woordenschat. De gave tot scheppen. Wat zich laat benoemen wordt opnieuw geschapen, want in den beginne was het woord.
Ik had nooit kunnen bedenken dat dit zelfgenoegzame wereldbeeld juist vanuit een bijzonder exotische hoek aan flarden zou worden gefietst. Nou ja, gefietst… Tibetanen fietsen niet.

Sogyal Rinpoche, leerling en leraar uit dezelfde eeuwenoude spirituele lijn als de Dalai Lama, zeilde een paar jaar geleden mijn westerse wereldje binnen. Met losse handen.
Rinpoche werd al jong door zijn leraren naar ons westerlingen gestuurd, zo graag wilde hij ons leren kennen. Onze taal, onze geest, onze God en gewoonten. Voor dat doel ……
lees verder op www.reliflex.nl