Hard nieuws
Mijn achterban is wel wat zacht maar dat geeft niet lieve pop.
Vrolijk neurie ik op m’n NS-fietsje door de bossen van Lunteren. Op naar de dominees die zich twee dagen aan elkaar opladen. En ik mag hun vuur een middagje flink komen opstoken.
Maar, wat blijkt? Het zijn al prettig verlichte wezens daar in dat onluikende lover. Niet bang om persoonlijk of geraakt te worden.
Ze hebben echter wel een klachtje. Of ik dat als omroeptante kan begrijpen. Waarom er zo weinig vrijzinnigheid op televisie is.
Sorry?
Persoonlijk vind ik onze Vermoedengasten anders stuk voor stuk vrij zinnig,
Ja oké.
Maar verder zie je toch vooral fundamentalisme in beeld gebracht als er over godsdienst wordt bericht, zo beweren de predikanten.
Ja geliefde collega’s. Domina Schrijver zal u dat uitleggen.
Dat komt omdat we met z’n allen verslaafd zijn aan slecht nieuws. Zodra iets in de fik staat, men slaat elkaar de hersenpan in, er is boze opwinding over een piepklein filmpje dat nog niet eens bestaat, dan spreken wij van nieuws. Als men vervolgens klaar is met elkaar te treiteren en de binnenbrandjes zijn geblust, dan hoor je er nooit meer wat van. Derhalve weet ik niet beter dan dat de bossen in Indonesië al jaren in de hens staan. En dat er eeuwig glas in de babypotjes van ’s lands grootste kruidenier zal zitten. Kwestietjes worden nooit afgemeld, want dan gaat het namelijk goed en dat noemen we geen hard nieuws.
Hard nieuws wordt overigens ook altijd heel hard gebracht. Hoeveel presentatoren staan niet ontzettend tegen de camera te gillen alsof ze bij een zwaar beschoten controlepost voor de Gazastrook staan. Terwijl ze gewoon diep weggestopt in de kelder van het Mediapark een tekstje van de autocue aan het voorlezen zijn.
Hoe dat komt? Omdat we ons met z’n allen te pletter vervelen? Omdat de blinde vlek voor goed nieuws ons met die, overigens voortreffelijke babypap is ingelepeld?
Ach, wat kan het schelen. Vraag niet hoe het kan maar profiteer ervan. Zeg uw zachte achterban de wacht aan. Laat ze stennis schoppen, verontwaardigd raken, gekke bekken tegen Boeddha trekken en daar twaalf minuten lang een camera opzetten! ….
Pff, ik raak op dreef. Begin bijkans met consumptie te preken. Oppassen geblazen, want ik voel nu al hoe verschrikkelijk verslavend dit donderpreken gaat worden. Voor je ’t weet ben ik nooit meer van de kansel te slaan. Mmm, misschien niet eens zo’n gek idee. Zolang het slechte nieuws nog zo gretig aftrek vindt, maak ik met m’n kakelverse verslaving misschien eindelijk eens een kansje op een grote avondshow.
