(Toen De Gouden Kooi van de buis moest en de ‘Stem’ van het huis nog even wachtte met dit feit mee te delen aan de bewoners van de Gouden Kooi).

Laat ons mensen afmaken. Ja, ik ben me d’r eentje.
In m’n eentje, ook dat inderdaad. Aan deze kant van het glas dan.
Daar aan de andere kant zijn ze nog allemaal bij elkaar. Stelletje zielepieten.
Ze hebben nauwelijks in de gaten dat ze niet zozeer mekaars leven, maar vooral dat van henzelf tot een hel maken.
Zelf doe ik praktisch niks. Alleen vanaf de zijlijn soms wat aanmoedigende one-liners roepen.
Ik vraag bijvoorbeeld ’Dus dat vind jij goed?!’ en dan bijten ze elkaars strot al zowat door.
En dat voor die paar centen die ze toch nooit zullen cashen. Begon er net pas echt lol in te krijgen, maar helaas is het grapje nu afgelopen. De stekker is er zojuist uit gehaald. Dat was te verwachten natuurlijk. M’n ambitieuze baas heeft de hele zender verkocht.
En toen bleek dat de nieuwe eigenaar dit programma er helemaal niet bij wou hebben. Hij wil wel handel, maar dan met uitzondering van het product waarmee de zender bekend geworden is. En de kans dat een ander station dit wel zou aandurven, werd elke dag al kleiner.
Dus nu is de bijl net gevallen, want zelfs de belangrijkste adverteerders hebben zich inmiddels teruggetrokken. Die willen met hun pampers en inlegkruisjes niet langer geassocieerd worden met dit helse programma.
Daar dachten ze trouwens in het begin heel anders over. Maar goed, het feestje is nu dus voorgoed voorbij. En ik mag als laatste het licht uitdoen.
De enige lol en eer die mij nog rest, is de rode knop hier in drukken en die deerniswekkende wezens daar achter glas op de hoogte stellen:
‘ Jongens, het kwets-uurtje is afgelopen. Stop maar het bed van je rivaal in te smeren met poep, gooi de fles rivella waar je net in hebt staan pissen maar lekker weg. Hoeft niet meer terug in de koelkast. En niemand van jullie zal rijk worden. Al het leed is voor niks geweest. Door overmacht moeten we jullie contracten breken, want jullie hebben jezelf tot onuitzendbaarheid opgewerkt. Er is niemand meer die op jullie let, want jullie gezeik is zojuist uit de lucht gehaald .
Pak je spullen. Het hek gaat zo open. De kampcommandant zal niet schieten. Die is namelijk allang naar huis!’
Dat staat mij nu te doen. Bevel van bovenaf. En de overheid die boven mij gesteld is, dien ik tenslotte te gehoorzamen, nietwaar?
Maar wat nu als ik het eens niet deed? Of er alleen maar even mee wacht? Wat als ik die verlossende, ontnuchterende mededeling een tijdje uitstel? Zodat ze zonder het te weten zullen ronddolen in hun zelfgeschapen en nu ook eenzame inferno?
Veronachtzaamd door de wereld, vergeten door beminden. Terwijl zij alleen maar kunnen handelen en wandelen met de gedachte dat ze het middelpunt van het heelal zijn.
Ze denken in hun doofstomme hoogmoed dat alle ogen op hen gericht staan, uur in uur uit. Dat doel heiligt al hun middelen. Daarom vergeten ze al hun menselijkheid.
Of is het juist wel menselijk wat ik hier voor m’n ogen zie? Al die ranzige rancune van die zes kooi-apen.
Ben ik de uitgelezen waarnemer die vanachter glas mag uitvinden waartoe de mens echt in staat is? Geheel op mijn eigen unieke wijze?
Ha, wat een taak zou dat zijn! En ook wel een heel erg leuk spelletje.
Want laten we wel wezen: Dit hier is natuurlijk een te mooie buitenkans om te laten schieten. Gevalletje once in a lifetime.
De uitzendstekker is eruit zonder dat die zogenaamde ‘bewoners’ er zelf ooit achter hoeven komen. Als op drift geraakte vliegende Hollanders dolen ze straks eenzaam over de wereldzeeën, het eten raakt op, ik geef ze commando’s, totdat ze elkaar voorgoed afmaken.
Toch een beetje naar een grap die God ooit met de mens heeft uitgehaald. Tijdens het onweer van net hoorde ik Zijn holle lach nog. Om Zijn aardbewoners die nog steeds niks in de gaten hebben.
Maar hoe evenaar ik die goddelijke brille?
Hoe zorg ik ervoor dat de naasten van deze opgesloten idioten niet aan de poort komen om hun geliefden op te eisen? Want de buitenstaanders weten straks natuurlijk dat het programma uit de lucht is. Op televisie en internet dan. Hoe voorkomen we dat?
Mmm, laat ik daar eens een nachtje over slapen. Hier, in m’n hokje achter glas.
Heerlijk, even liggen hoor.
Maarre….hoe ben ik ineens op deze gedachten gekomen? Waarom krijg ik er lol in om dit duistere spel uit te denken?
Ik, die consciëntieuze man die altijd een beetje meewarig behandeld wordt door de rest van de crew. Door die ambitieuze zak-met-geld en z’n dooie ogen. Ja, oke, ik heb een gezin. Niks mis mee toch?
Elke dag ben ik kwiek en op tijd op m’n werk gekomen. Met goed gevulde rugzak. Dat hoort trouwens helemaal niet in deze omroepcultuur. Het broodmee-type word ik altijd genoemd. En dat wordt nooit echt bedoeld als compliment. Duur en lang lunchen, dat was de eerste televisiewet die ik hier leerde.
Of dat ik zondags niet wil werken omdat ik dan met m’n gezin naar de kerk wil. Is me ook nooit in dank afgenomen.
Maar gij geheel anders, word me zondags gelukkig vaak voorgehouden. Ik wil helemaal niet lijken op die cynische kerels met hoogtezonkoppen of aanpappen met die hooghartige yuppenbitches die doen alsof ik lucht ben.
En hier lig ik dan alleen in m’n zwartglazen hok.
Ja, steeds vaker blijf ik hier slapen. Het wordt per dag moeilijker me los te rukken van deze uitkijkpost over die waanzinnige wereld achter glas.
Hier heb ik alles bij de hand. Whisky, een matras en m’n i-pod. Met goddelijke muziek van Randy Newman. God’s song.
Ja, ik heb er wel eentje verdiend. Een dubbele. De catering is hier werkelijk voortreffelijk. Dat dan weer wel.
Proost. Muziek graag. Wordt vervolgd.
“I burn down your cities–how blind you must be.
I take from you your children and you say how blessed are we
You must all be crazy to put your faith in me
That’s why I love mankind’

Pff, ook goedemorgen zeg….ik ben gebroken.
M’n i-pod is leeg en de literfles whis ook, zie ik. Maar daar zat al niet veel meer in. Hoe laat zou het zijn?…Negen uur al!
Waarom is het dan nog zo stil in het huis? Zouden ze elkaar nu al hebben afgeslacht? Doen de camera’s het eigenlijk nog?
O nee, daar heb je die tuthola met d’r afschuwelijke stem. Wat een intrigante. Waar zouden ze die toch hebben opgesnord? Stom dat ik nog steeds hun namen niet onthouden kan. Nog altijd hannes ik met foto’s op Aviertjes. Gedoe.
Ik moet nu toch wat beweren in die microfoon achter de rode knop. Anders merken ze onmiddellijk een trendbreuk.
Uh…vandaag wordt hun rantsoen gehalveerd. Ach, ik roep maar wat hoor. Des te langer kan ik nadenken over deze buitenkans. Kijk ze eens reageren. Ach jee, ze zijn alweer in alle staten. En dat op hun nuchtere maag. Veel zal daar deze morgen niet in belanden, vrees ik. Deo Volente.
Ha, moet je die lange tekeer zien gaan! Als ze nu denken dat ze op de nationale tv te zien zijn, hoe zouden ze zich dan gedragen als ze wisten dat dat niet meer het geval is? Zou dat hen ontnuchteren? Of slaan juist dan pas alle stoppen door?
Ik mijmer maar een beetje in m’n eigen prive-dictafoon. Dat helpt met denken. Even alles weer op een rijtje:
Ze moeten geen onraad gaan ruiken. Dan is de lol natuurlijk binnen de kortste keren op. Dan breken ze de tent in een keer af.
Hoewel het onmogelijk is om uit die zwaar gepantserde kooi te breken. Er zullen dan hoogstens wat doden vallen door paniek of zo.
Maar ja, dat is niet sportief. En ook geen lol aan. Ze moeten wel weten wat ze doen. Opdat het hen niet vergeven kan worden. Ik wil ze in de ogen kunnen zien als ze wakker worden uit deze verkokering. Gewoon uit nieuwsgierigheid.
Dat betekent dat niet iedereen dood mag. Er moet iemand overblijven die straks over de absurditeit van zijn bestaan weet na te murmelen. Graag weer voor een camera. Kan m’n baas daar weer een programmaatje van maken. Piet de Rat zelve.
Weg door de hel. Goeie titel. De Enige Overblijver blikt met ons langs digitale wegen en opnamen terug op de afgelopen tijd.
Dan zal hij eindelijk zichzelf zien:
Verblind door hebzucht, gepantserd door rivaliteit, grootheidswaanzinnig geworden door vermeende aandacht, hunkerend naar het koude commandogeluid van The Voice, de God der wrake. Die als een briesende leeuw tekeer gaat. Net als in het Oude Testament.
Goeie teksten staan daar in. Toch leuk dat ik indertijd een bijbel heb ingepakt. Moet je deze tekst zien, en dat is nog niks trouwens. Nog zonder bloed. Geschikt voor de vroege avondtelevisie:
‘Ik zal u maken tot een puinhoop en tot een smaad onder de volken romdom u ten aanschouwen van iedere voorbijganger.
Zo zult gij worden tot smaad en hoon, tot een waarschuwing en een voorwerp van ontzetting voor de volken rondom u.
Nu breekt het einde voor u aan, want Ik zal mijn toorn tegen u loslaten, Ik zal u richten volgens uw wandel en al uw gruwelen aan u vergelden.’
En geef zo’n God eens ongelijk.
Die mensen smeken er toch om? Om ellende, gevangenschap, overheersing, vernedering?
Het gebeurt onder mijn eigen vingers. Door mijn eigen stem.
En ik moet toegeven dat die macht die ze zo gretig afstaan beslist opwindend is. Wist niet dat ik dat in me had. Heel erg opwindend zelfs. That’s why I love mankind…Wauww, wat een hitte hier. Kzet even m’n dictafoon uit. Trek even wat uit ook. Mnnn eigen vingers…Wordt vervolgd…

Ja, ik ben eruit!
Nog een hele kunst om na te denken terwijl die krankzinnige horde daar achter dat glas last krijgt van de honger.
Ik heb nog wat mededelingen moeten doen. Over camera’s die overtredingen registeren en dat dat tienduizend euro per hand in de broodtrommel scheelt.
Coalities zijn er niet meer te sluiten, want niemand vertrouwt iemand meer.
Men houdt elkaar voortdurend in de gaten om de ander ofwel te betrappen, of te bestelen. Nergens in dat hele gouden paleis is nog een veilig heenkomen.
Zelfs niet in hun eigen geest. Want zodra ze ook maar even zouden proberen om thuis te komen bij zichzelf, dan zullen ze zien tot welke puinhoop ook hun eigen binnenboel is verworden.
Thats’ why I looooove…ach , laat maar. Maar nu zijn ze voor heel even relatief mak. Want zelf beginnen ze zo langzamerhand ook wel te zien dat ze dit alles willens en wetens deden. Met al hun kracht en al hun talent.
Voor henzelf en voor alle anderen.
Nu is er geen vluchtplaats en geen pauze meer. En dat zal iedere dag erger worden.
De hel blijkt veel ingenieuzer vormgegeven te kunnen worden dan de mens ooit in de verste verte heeft durven bedenken.
En God heeft er hoegenaamd niets mee van doen. Die drinkt whisky en heeft een telefoontje met z’n baas gepleegd.
Want ik ben er dus uit. If you cant beat them, joy them, nietwaar?
En de gek is erin getrapt. De rat is in z’n eigen val gaan staan. Verbaast me niks trouwens. Want waarom zou de stinkend rijke bedenker van dit hele zootje niet net zo gevangen zitten als zijn slachtoffers en zijn Voice? We zitten allemaal in hetzelfde schip. Er rest ons niets meer dan de vuile handen ineen te slaan.
Dit is de deal:
Momenteel zenden we nooit eerder vertoond archiefmateriaal uit, zodat de kijker denkt dat het programma nog steeds live is. Ondertussen hongeren we de bewonertjes dood. We kijken hoe de survival of the shittest zich voltrekt. Dat wordt ook weer gefilmd en bewaard. Daar maken we later weer een televisieonthulling van. Met een serie nooit eerder vertoonde beelden.
Ach, ik zag de dollartekens in z’n normaal zo dode ogen. Ik heb hem tuk. Het heeft mij tuk. Wij hebben de zes bewoners tuk. En de kijkers natuurlijk. En zij ons. Ik heb me nog nooit zo verbonden gevoeld. Wordt vervolgd