(Toen De Gouden Kooi van de buis moest en de ‘Stem’ van het huis nog even wachtte met dit feit mee te delen aan de bewoners van de Gouden Kooi).
Laat ons mensen afmaken. Ja, ik ben me d’r eentje.
In m’n eentje, ook dat inderdaad. Aan deze kant van het glas dan.
Daar aan de andere kant zijn ze nog allemaal bij elkaar. Stelletje zielepieten. Lees verder »
‘Het moet hier ergens zijn…’
Angstig fluistert de verslaggever richting de kijkertjes thuis. Gebladerte onttrekt hem half aan ons oog. Camouflage is blijkbaar dringend gewenst.
‘Weet je ’t zeker?’
De stem van de studiopresentator springt spontaan een tertsje omhoog.
Wauw, daar is iets aan de hand zeg. Lees verder »
Zo bang was hij voor wat komen zou, dat zijn zweet in bloed veranderde.
Hij lag op zijn knieën en smeekte nog of het anders gaan mocht. Zelf wist hij wel beter. Hij zou zich overgeven. Maar nu sloeg de paniek toe. Lees verder »
Profeten worden nooit in eigen land geëerd, zei mijn gepassioneerde moeder vroeger.
Daar had ze gelijk in. Maar hoe komt dat?
Omdat wij in een jaloeziecultuur leven, zegt voormalig Shelltopman en senator Rein Willems deze zomer in het Vermoeden. Wij lijken ruimdenkend en open, maar o wee als jij buiten de lijntjes van je hokje kleurt. Lees verder »
Ergens in ons lijf zit een stoffig hoekje. Het zal ongeveer wel bovenin te vinden zijn, want het lijkt op een zoldertje. Een vliering met bijna vergeten voorwerpen. Spullen die jaren niet gebruikt zijn. Verspocht, bestoft en half vergaan. Toch bestaan ze. Dag in dag uit dragen we die volle vliering met ons mee. Of is het toch een kelder? Lees verder »
‘Vader vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen.’ Hoe vaak heb ik die zin al niet gehoord in mijn leven? Opgevoed in een gezin dat lid is van de vrijgemaakt gereformeerde kerk artikel 31, is de bijbel in mijn broekzak beland.
Onze grappen waren altijd geënt op het woord Gods. Lees verder »
Het rode lichtje brandt voortdurend. Bezoekers komen af en aan. Alleen als de trein stil staat is het hokje even verboden terrein. Maar zodra we weer over het land zoeven, vindt dit openbaar toilet gretig aftrek. Er is dan ook nog een lange weg te gaan.
De vreemdeling herbergen Amersfoort Xaverius 27/4/08
Psalm 139
Mattheus 10
Het kan aan mij liggen, maar was die Jezus niet een heel erg vreemde vogel? Een onaangepaste asielzoeker? lees verder
Dit ja. Dit nog wittige vlees. Deze groeven in onze hals. Deze verlegen dijen. Die uitgelopen voeten nou toch weer. Ons krimpende hart. Die schallende mond. Lees verder »
Hoer of heilige. Je moet blijkbaar kiezen. Dat zie je al in de bijbel.
Aan Rachab. En aan Tamar.
Tamar had er een deeltijdbaantje aan. Dat deed ze overigens door zich te versluieren. Liep je in die dagen met een boerka over straat, dan wisten de mannen dat je zu haben was. Slimme bedrijfskleding natuurlijk, want zo kon je anoniem en gevaarloos bijklussen. Maar moslimmeisjes van vandaag gebruiken de sluier weer voor iets heel anders. Vergis je niet, hoor. Lees verder »
