Voor:

Dominicaans tijdschrift voor bezinning, bezieling en beweging.
Deze najaarsuitgave heeft als thema: ‘Oordeel in de spiegel’:

Verre Broeder,
Hoewel ik je vanuit deze stankplek schrijf en jij in je aangeharkte voorhof waarschijnlijk geen idee hebt van mijn zelfde tempelbezoekritme als het jouwe, voel ik me tijdens mijn gebed toch altijd verbonden met je. Ik hoop dat ik je niet ontrief met deze woorden. Of met dit papyrusrolletje. Misschien had je niet eens door dat ik nog leef. In je schaduw weliswaar, maar daarom dus heel dichtbij. Merkwaardig dat je nooit omkijkt als je door de stoffige straten naar de tempel schrijdt.
Ik heb de stoute schoenen vandaag maar eens aangehouden en zo de moed gevat je te benaderen.
In feite zijn we nog altijd verbonden, want zoals je weet wordt jouw functie, Farizeeër, steeds vaker in de mond genomen als men huichelaar of schijnheilige bedoelt. Iemand die naar de letter en niet naar de geest van de wet leeft.
Zoals je weet ben ik belastingambtenaar. Eigenlijk ook niks mis mee. Zeg nu zelf. Ook ik voer de wet uit en dien de overheid. Maar men vertelt dat wij de door hogerhand vastgestelde belastingtarieven in de praktijk vaak wat willekeurig toepassen. Met een uitgestreken smoel als het moet. Vandaar dat wij, de broertjes F. En T. Huichelaar ons niet zo geliefd hebben weten te maken onder onze stadsgenoten. Ik weet dat ik je hier in deze tempel met zijn oordelende hiërarchische afdelingen fysiek niet kan bereiken. Vandaar dit rolletje met je naam erop en de steen eraan. Ik hoop dat ik ver genoeg mik. Gaat ‘ie….
P.S: Schrijf terug. Heb je hulp nodig.
Je broertje
meer

Kom,laten we moedig zijn

In het televisieprogramma Het Vermoeden van de IKON vertellen mensen uit verschillende religieuze tradities aan de hand van hun meest dierbare tekst wat hen beweegt, inspireert en gaande houdt. En dat al bijna tien jaar. Dat is een genadig unicum in Hilversum.
Ik ervaar het als een groot voorrecht en genoegen om deze mensen te mogen ontmoeten en bevragen. Talloze wijze, originele, kwetsbare, moedige en open geesten hebben ons via deze weg al willen laten delen in hun ongeneeslijke religiositeit.
Wat is het dat al die mooie gasten staande en gaande houdt? Is het hoogst particulier, gebonden aan die toevallige godsdienst? Kijken wij daar als waarnemers naar zoals naar exotische vlinders? Of is hun bewogenheid herkenbaar, deelbaar, overdraagbaar? En wat bezielt mij eigenlijk? Waarom toch altijd maar die nieuwsgierige vragen aan al die zoekers, vinders en oprapers? meer

Artikel in VOLZIN over mijn zomerretraite

‘Managen is net als skiën’