‘Ik ben een anarchist in poloshirt’

BroadcastMagazine
augustus 2010

Hij is net terug gekomen uit Spanje van de opnames van Family Matters. Deze serie die in december wordt uitgezonden is het beste wat hij ooit heeft gemaakt. Het is niet erg Nederlands om dat van jezelf te zeggen, maar hij was ontzettend goed. Samen met zijn team heeft hij iets neergezet dat heel veel stof zal doen opwaaien. Voor dat doel heeft hij ongelofelijke risico’s genomen. Godzijdank is hij geen arts of psycholoog. Anders was hij er allang uitgegooid. Nu kan hij onconventionele dingen zeggen, maar nooit in zijn eentje, dus soms laat hij zich terugfluiten door bijvoorbeeld de psychiater in zijn team.
Keith Bakker. In zijn bovenarm is de datum getatoeëerd waarop hij met overdosis en hartaanval onder een brug vandaan kroop en daarmee uit zijn verslaving stapte. Daaronder is voorgoed het woord ‘Grace’ in zijn vlees gekerfd. Want dat is hij. Eeuwig dankbaar. meer

ANNEMIEK SCHRIJVER ONTMOET… JOOP DAALMEIJER
VOOR BROADCASTMAGAZINE

Ja, hij gaat met pensioen. Zodra die allerlaatste klus geklaard is. Alleen nog dat uitdagende, maar zeer gecompliceerde karwei volbrengen. Zijn ogen stralen, want hij heeft lol in zijn final hour.

We lopen richting zijn kamer. Bij het grote gapende gat dat zicht geeft op de enorme kantoortuinen van de verdiepingen onder ons, meldt hij dat men hier zelfmoord kan plegen. Kennelijk zou Joop Daalmeijer het gebouw anders hebben ontworpen. meer

‘God is praatpaal, geen schuldige’

(Toen De Gouden Kooi van de buis moest en de ‘Stem’ van het huis nog even wachtte met dit feit mee te delen aan de bewoners van de Gouden Kooi).

Laat ons mensen afmaken. Ja, ik ben me d’r eentje.
In m’n eentje, ook dat inderdaad. Aan deze kant van het glas dan.
Daar aan de andere kant zijn ze nog allemaal bij elkaar. Stelletje zielepieten. Lees verder »

‘Het moet hier ergens zijn…’
Angstig fluistert de verslaggever richting de kijkertjes thuis. Gebladerte onttrekt hem half aan ons oog. Camouflage is blijkbaar dringend gewenst.
‘Weet je ’t zeker?’
De stem van de studiopresentator springt spontaan een tertsje omhoog.
Wauw, daar is iets aan de hand zeg. Lees verder »

Zo bang was hij voor wat komen zou, dat zijn zweet in bloed veranderde.
Hij lag op zijn knieën en smeekte nog of het anders gaan mocht. Zelf wist hij wel beter. Hij zou zich overgeven. Maar nu sloeg de paniek toe. Lees verder »

Profeten worden nooit in eigen land geëerd, zei mijn gepassioneerde moeder vroeger.
Daar had ze gelijk in. Maar hoe komt dat?
Omdat wij in een jaloeziecultuur leven, zegt voormalig Shelltopman en senator Rein Willems deze zomer in het Vermoeden. Wij lijken ruimdenkend en open, maar o wee als jij buiten de lijntjes van je hokje kleurt. Lees verder »

Ergens in ons lijf zit een stoffig hoekje. Het zal ongeveer wel bovenin te vinden zijn, want het lijkt op een zoldertje. Een vliering met bijna vergeten voorwerpen. Spullen die jaren niet gebruikt zijn. Verspocht, bestoft en half vergaan. Toch bestaan ze. Dag in dag uit dragen we die volle vliering met ons mee. Of is het toch een kelder? Lees verder »

‘Vader vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen.’ Hoe vaak heb ik die zin al niet gehoord in mijn leven? Opgevoed in een gezin dat lid is van de vrijgemaakt gereformeerde kerk artikel 31, is de bijbel in mijn broekzak beland.
Onze grappen waren altijd geënt op het woord Gods. Lees verder »

Het rode lichtje brandt voortdurend. Bezoekers komen af en aan. Alleen als de trein stil staat is het hokje even verboden terrein. Maar zodra we weer over het land zoeven, vindt dit openbaar toilet gretig aftrek. Er is dan ook nog een lange weg te gaan.

Lees verder »