Tijdens de afgelopen twee lange opnamedagen van De Nachtzoen, waar alweer eenentwintig mensen de mooiste dingen kwamen brengen, vertelde PvdA kamerlid Tanja Jadnanansing dat ze op ‘t moment akelig slecht slaapt vanwege de strafbaarstelling van illegalen. Nog even en ook Jezus zou in dit land een boef zijn. Want de vossen hadden holen, en de vogels nesten, maar hij kon zijn hoofd nergens te ruste leggen. Tanja piekert zich door haar Mei-reces heen en nodigt iedereen uit haar van argumenten te voorzien zodat we van asielzoekers geen criminelen maken. Haar mailadres is: t.jadnanansing@tweedekamer.nl.
Van Tanja is de uitspraak die me al maanden inspireert: ‘We will shower this nation with love!’ meer

Een tweeling zit in de buik van de moeder. Ze zijn druk in gesprek:
-Geloof jij in een leven na de geboorte?
-Natuurlijk. Er moet wat zijn. Ik denk eigenlijk dat dit hier de voorbereiding is op een leven na de geboorte.
-Wel nee. Hoe zou dat er uit moeten zien? Nee, hoor, er is geen leven na de geboorte.
-Ik weet het niet precies, maar ik stel me toch iets voor met veel meer licht. En eten met eigen mond en lopen op onze eigen voeten.
-Onzin! Zelf lopen en zelf eten! Voor lopen is hier geen plaats en voor eten hebben we de navelstreng. Nee hoor, er is geen leven hierna.
-Maar de navelstreng is wel heel erg kort. Dit hier kan toch niet alles zijn. Ik geloof toch dat er hierna iets heel nieuws begint. Iets dat we gewoon nog niet kennen.
-Maar er is nog nooit iemand teruggekeerd na de geboorte! Het leven eindigt hier in deze smalle, donkere, waterige ruimte.
-Nou ja, ik weet ook niet precies hoe het leven na de geboorte zal zijn. Maar we zullen toch onze moeder zien en die zal voor ons zorgen.
-Moeder?? Jij gelooft in een moeder? En waar is die moeder dan?
-Nou gewoon om ons heen, overal om ons heen.
-Ik geloof er niets van. Ik heb nog nooit een moeder gezien, dus ze bestaat niet.
-Ik heb haar ook nog nooit gezien, maar af en toe, als we helemaal stil zijn, kan ik haar horen zingen, en voel ik haar hand over onze wereld strelen. Weet je, volgens mij begint het leven toch pas na de geboorte.

(Naar: Henk Berflo, gebaseerd op een tekst van een adjunct-aartsbisschop van Ljubljana)

Wow! Wat een leuk mailtje zomaar in de box op deze bitterkoude dag:
‘U bent één van de genomineerden voor de Compassieprijs die op 5 april wordt uitgereikt. Gefeliciteerd. De Compassieprijs wordt jaarlijks toegekend aan iemand die ‘harten heeft weten te verzachten en mensen heeft weten te verbinden.’ De prijs –een compassielamp en een bedrag van 1000 euro— wordt elk jaar op een ander maatschappelijk terrein uitgereikt: in 2013 gaat hij naar iemand uit de wereld van de media, misschien naar u.’

Zou het over Het Vermoeden gaan? Of over de Nachtzoen? Ik heb geen idee. Maar zojuist las ik mijn medialijfspreuk. Opgeschreven door filosoof Theodore Roszak. Toeval schijnt niet te bestaan:

‘Wij ontmoeten elkaar als vreemden,
 ieder een geheim in zich meedragend.
 Ik kan je niet zeggen wie je bent;
 ik leer je misschien nooit
 helemaal kennen.

 Maar ik vertrouw erop
 dat je een persoon bent krachtens jezelf,
 vervuld van een schoonheid en
 waarde die de rijkste hulpbronnen 
van de wereld zijn. 

Dus doe ik je deze belofte:
 ik zal je geen identiteiten opleggen, 
maar je uitnodigen jezelf te worden 
zonder schaamte of vrees. 
Ik zal je recht verdedigen om een
 authentieke roeping te vinden. 
Zolang jouw speurtocht duurt,
 heb je mijn loyaliteit.’

Ze is in alle opzichten mooi:

Petra Stienen…meer