Wat een verrassing bij thuiskomst. Het is al donker in de tuin, maar het vlammetje brandt nog. Het is een piepklein zonnepaneeltje op een soort nepwaxientje. Dat ik weer in een ouderwets windlicht heb geplaatst.
’s Nachts even een paar keer naar buiten kijken. Het vlammetje blijft alsmaar als een gekkie branden. Wat fascinerend. Een compact reservoir dat de zeldzame zonnestralen van de dag opslurpt, die zorgvuldig koestert en ze vervolgens de hele donkere nacht kan laten schijnen. Tot de zon weer doorkomt en de dans opnieuw aan kan vangen. Er gaat geen energie verloren hoorden we al bij natuurkunde, maar nu begint het dan eindelijk begrijpelijk en aanschouwelijk onderwijs te worden. meer

Een van onze meest beroemde schrijvers zegt weleens dat de waarheid toch niet geloofd wordt. Daar zit wel wat in. Je kunt makkelijk eerlijk zijn over je gevoelens en ontmoetingen. Er wordt vaak wat lacherig op gereageerd en vervolgens wordt je confessie als onschadelijk naar het land der fabelen afgevoerd. Zo vergaat het mij althans regelmatig. Misschien komt dat door mijn grootmoeder. Haar opgebiechte avonturen werden steevast nooit serieus genomen. Dat gaf haar alle ruimte en vrijheid om volkomen eerlijk en in vol daglicht haar wonderbaarlijke leven te leiden. meer

Al jaren fantaseer ik over leraren die we ooit gehad hebben. Dat we die kunnen terughalen om alsnog te horen wat ze eigenlijk te zeggen hadden. Dat geldt zeker voor de onderwijzer uit klas 4, een leraar Duits, de eerste pianoleraar, de hoofdvakleraar op het conservatorium en die eerste televisiecoach. Ik was toen nog niet aan ze toe. What a waste. Paarlen voor de zwijnen. Had ik ze allemaal maar in een doosje gedaan voor wijzere tijden. Zoals kostbaar spiritueel onderricht van eeuwen geleden werd verstopt om pas veel later te worden ontdekt. En nog steeds lijken er veel waardevolle lessen verloren te gaan. meer

Vanmiddag mag ik op de radio Musica Religiosa presenteren. Over het War Reqiuem van Benjamin Britten. Met als einde het Libera Me! Met negen oorlogsgedichten van Wilfred Owen, een militair die in november 1918 sneuvelde in de loopgraven van Frankrijk, een week voor de wapenstilstand. Een van die gedichten heet ‘Strange Meeting’ en beschrijft de ontmoeting in de hemel tussen twee jongens. Vijanden. De een had de ander de nacht ervoor doodgestoken. Wie ooit in het Belgische Ieper is geweest, waar nog steeds iedere avond de Eerste Wereldoorlog wordt herdacht, krijgt iets mee van de verschrikkingen van die tijd. De volkomen krankzinnigheid. meer

De fietsenmaker is je beste vriend. Alleen al voor je honger naar broodnodige teksten die in postervorm in zijn winkel hangen:
‘Your bike runs on fat and saves you money. Your car runs on money and makes you fat.’ Maar gewoon onderweg wordt de fietser in deze goddelijke uithoek van het land ook behoorlijk getrakteerd:

Beter één bijbel in de hand dan tien op de plank? Genoeg om over te mijmeren. meer