Bij ons op kantoor gaat de laatste dagen de verwarming steeds stuk. Wat een timing. Vandaar dat besloten is de ketel aan het eind van de dag niet op de nachtstand te zetten. Maar dat vind ik zo zielig voor Moeder Aarde. Net nu ze vandaag jarig is: Imbolc, in the belly, in de buik van Moeder Aarde wacht namelijk het nieuwe leven, zo zegt dit oude Keltische feest. Vandaar dat ik gewoon overal de radiotorknoppen lager draai. Ze trakteert al zoveel. En al zo lang. meer
Zo grappig. Vaak hebben we zelf nog heel weinig benul van onze vroegere hoedanigheid, terwijl anderen ons nog precies uit de doeken weten te doen hoe we ooit waren. Dat fenomeen verklaart waarschijnlijk het succes van schoolreünies. Mijn vroegere verloofde zit tegenover me en hij kan maar nauwelijks geloven hoe hij mij in de kibbutz in Ashkelon wist te inspireren. Hij was 23 en ik 18. We werkten ons te pletter op aardappelvelden, in de keuken en in de blokfluitfabriek en hielden ons ook nog aan de regels van onze verre ouders overzee. Vooral van dat laatste heb ik nog steeds spijt, maar dit terzijde. Deze mooierd had toen een gave om door middel van branie van alles en nog wat te bereiken. Zo kon hij tijdens een goed gesprek echt een heel poosje volhouden dat hij Ivrit verstond. Ook deed hij driest aan de piano. Bovendien kregen wij een prijs omdat onze aardappeloogst zo bevredigend bleek. Terwijl we er gewoon helemaal niks van konden of begrepen. Doen alsof, met verve en nietsomhetlijf. Ik was het bijna vergeten. Maar ik heb het van hem afgekeken. Alle passie die normale mensen zouden steken in het verkennen van elkaars lijf, propten wij in branie en meedoen met de wereld. En pas nu, nu ik weer tegenover hem zit, realiseer ik me dat ik daar zoveel van opgestoken heb. Morganavond moet ik een zaal met 600 mensen in het Engels toespreken. Slinks faken is het devies.
En ook zingen kan ik niet. Maar zelden heb ik meer plezier gehad in doen alsof als met deze jongens Frommermann:
Gaat het eindelijk vriezen, wordt het totale hoofdbedeksel uit het straatbeeld geweerd. Niet alleen een boerka zorgt nu voor een boete van bijna 400 euro, ook de teveel bedekkende sjaal en de bivakmuts gaan volwassen meedingen naar de prent van oom agent. Dat wordt wat komende week. Ik herken nu al niemand meer. Zelf overweeg ik unverfroren m’n lagere schoolse langoor uit de dons te halen. Bij de ene vermomming zie je de mond niet en bij de mijne heb ik lange oren. Volkomen anoniem. Ik veer er van op. Niet alleen omdat we dan ineens weer mutssprekend op elkaar lijken, maar ook en vooral omdat ik zo ontzettend hoop op heel het land in de knoop. meer
Al lijkt diepzinnigheid mijn intentie, keterigheid tast mijn hart steeds aan. Als een mens teveel mijmert en zevert, dan gaat iets in die figuur niet zelden ineens heel hard Boe! roepen. Nou ja, bij mij tenminste wel. Alsof je zwaar zit te schaken en je tegen de winnende tegenpartij die doodsbang voor achtpotigen is plotseling schreeuwen moet dat er een spin onder het schaakbord schuilt. Potje stuk, want hij smijt verschrikt het bord van tafel. meer
Leef je voor of achter het doek? Dat was een terugkerende vraag van mijn ex, nog ver voordat hij tot aan zijn nek in de theaterwereld verzeilde. Voor hem was dat indertijd een karakterkwestie die aan ieder mens gesteld kon worden: ben je ogenschijnlijk extravert maar ondertussen? Val je geheel samen met je rol en weet niemand meer wat er achter je masker zit?
Momenteel mag ik vier mensen voor Het Vermoeden bevragen. Twee mannen en twee vrouwen. Grappig genoeg zijn de mannen onmiddellijk en zonder enige omhaal open en kwetsbaar. De beide vrouwen hanteren bij aanvang meer voile, hoewel ze zeer van elkaar verschillen. Conclusie: geen idee wat ik hiermee beweren wil. meer
