Een bekende schrijver zegt dat de werkelijkheid te absurd is om die te beschrijven. Men zou je niet geloven. Fortuinlijker is de boel bij elkaar te fantaseren. Hem heeft het bepaald geen windeieren gelegd.
Mijn grootmoeder maakte dagelijks ook zulke onwaarschijnlijke dingen mee, dat zij er gaandeweg maar het zwijgen toe is gaan doen.
Ik vertoon haar trekjes.
Ik heb dit afgelopen weekend een enorme roze olifant ontmoet.
Gelukkig waren er twee zeer betrouwbare getuigen bij. Die hebben de viervoetige ook waargenomen. Anders was ik in zelftwijfel verstikt.
Toch valt er geen zinnig woord over deze roze olifant te zeggen.
En dat is jammer.
Het is als na sommige dromen. Die kunnen zo gecompliceerd zijn, dat je bij het ontwaken wel weet hebt van de zwaarte ervan, maar niet wat je ermee moet, laat staan hoe je het zou kunnen delen met een ander levend schepsel.
Wat een geluk dat er muziek bestaat en dat het met ons doet en praat.
Met mijn rijpe concertvriend zit ik weer genadig in het Concertgebouw.
Mendelssohn, Schumann, Dvorak.
Hij is misschien de laatst levende die in staat is uit te drukken wat er ooit gebeurd is in dit land.
Dat wat eigenlijk met geen pen is te beschrijven. Hij heeft dat toch gedaan.

Zelfs nu is ze mooi. Haar lange haar in een vlecht. Rechtop zittend in bed. Infusen in haar hand en rug. Zuurstof naast het kussen om naar te kunnen grijpen.
Het was een drie uur durende operatie, gecompliceerd, veel wonden achterlatend. Misschien wordt haar lange haar gespaard en mag de chemo achterwege blijven, want hopelijk zijn er geen uitzaaiingen. meer

Waar liefde woont, gebiedt de Heer Zijn zegen.
Daar woont Hij Zelf, daar wordt Zijn heil verkregen,
En ‘t leven tot in eeuwigheid.
Psalm 133.
Ik loop maar wat door het park. Beetje tempo, stoere schoenen. meer

Als al het noodzakelijke werk zaterdag ook echt gedaan is, mag ik van mezelf naar het orgelconcert in de Oude Kerk.
De tijden zijn bepaald niet veranderd. Nog steeds wordt er lacherig gedaan over mijn zaterdagavondliefhebberij. Niet dat het er deze zomer al veel van gekomen is. Integendeel, het is de hoogste tijd. meer

Hij lacht als hij de ingebouwde kast van zijn statige herenhuisvoorkamer openmaakt: Leeg.
Jarenlang hing hier een leus boven de kastdeur:
‘You can’t make an omelette without breaking eggs.’
Een gammel kastdeurslotje moest duizenden spuiten aan het gretige oog van menig verslaafde onttrekken.
Hier in hartje Amsterdam bevond zich ooit de eerste spuitenruil van Europa. Een ontmoetings- en werkruimte voor gebruikers en niet-gebruikers.
Elke ochtend zat hij hier rillend en zwaar verslaafd op de stoep te wachten op zijn eerste shot heroine. meer

‘De markt, van alle marken thuis’, zingt de radio ons commercieel toe. Opdat wij Frankrijkgangers niet vergeten dat onze eigen buurtmarktjes ook niet te versmaden zijn.
Zo is het. Mijn boerenmarkt die zich tegen de Noorderkerk vleit, laat menig verwend poppetje watertanden. Mijn nichtje is althans heel wat gewend met dure sushi’s van rijke mannen.
Maar nu ze hier de variant met walnoot en gember krijgt toegediend, heeft niemand meer een kind aan haar. meer

Het zo veel geprezen en inderdaad prachtige boek Eindelijk thuis van Henri Nouwen over de verloren zoon en het schilderij van Rembrandt heb ik bekomen uit handen van de boekhandelaar in Wittem. Hij wist te vertellen dat de broer van Henri een enorme hekel aan hem had. meer

Op weg gaan heeft opnieuw als consequentie onder ogen te zien dat de wereld groter is dan ik van horenzeggen wist.
Zo kijkt Maarten t Hart graag naar de Tour op tv. Weliswaar haat hij sport, maar hij verafschuwt reizen ook. Uit twee weerzinnen kiezend, visualiseert hij vanaf zijn sofa de fietsers weg en geniet van de natuur. meer

Naast de abdij van Wittem blijkt zich een zeer goed gesorteerde religieuze boekhandel te bevinden. Het is er heerlijk koel en de eigenaar lacht vriendelijk.
Er is toevallig net een bus rijpe Vermoedenfans uitgestapt en het vermeende weerzien is hartverwarmend. meer

Het duizelt mij. Niet alleen onweert het hier zo erg dat de oeroude mensenangst voor Gods toorn rusteloos boven het wassende water blijft bliksemen. Maar ook de omvang van onze religieuze geschiedenis doet mij sterretjes zien.
Nog steeds op bedevaart ben ik ademloos blijven steken in ons uiterste zuiden, waar de ontmoeting tussen heidendom en christelijke bekering zo ontroerend zichtbaar is. meer