In zo’n kerstvakantie kun je panisch vinden dat er ineens boeken voor de lol en om niet gelezen moeten worden, in plaats van alsmaar beroepshalve. Bij mij is deze missie een beetje mislukt. Die langverwachte pillen bleken toch een beetje stom.
Bijkans bevond ik me met de ziel onder de arm.
Nu sta ik weer beroepshalve op een perron en neem dusdanig ademloos de prachtroman Alles Nieuw van Joke van Leeuwen tot me, dat ik al lezend in de verkeerde trein ben gestapt. In plaats van naar Hilversum, boemelen we nu naar Alkmaar. meer

Mijn derde broer haalt zijn schouders op als ik hem vraag of hij als vader wel in de kieren heeft hoe beeldschoon zijn puberende tweelingdochters zijn. Volgens hem is iedereen tegenwoordig mooi. Alle kinderen hebben een beugeltje gehad, dus een onberispelijk bekkie is het resultaat. De meisjes hebben allemaal lang haar. Kortom, de een is net de ander. Als hij z’n dochters ergens moet afhalen, neemt hij vaak bijkans het verkeerde setje mee, zo zijn ze niet meer van malkander te onderscheiden. meer

Dat het kraakt en kiert in je botten.
Alsof je eeuwenoud bent en nimmer werd aangeraakt.
Dat kan natuurlijk helemaal niet. Maar er kan zoveel niet.
Is het mogelijk dat er menselijke eenzaamheid van generaties geleden door ons heen wil stromen?
Waarom zou een mens zich dan niet de incarnatie van een kil nieuwjaar kunnen voelen, met z’n oude slechte wereldnieuws en fluks opspelende storm?
De rijpe concertvriend lacht erom. Ik vertel over mijn veel te overmoedige, eenzame en druilerige nieuwjaarswandeling door weer en wind. meer

Met kerst daalde op een beetje wonderlijke manier de boodschap neer dat durven vertrouwen zo ongeveer het voornaamste is dat mij het komende jaar te doen staat. Lekker overzichtelijk taakje wel. Maar we zullen dat allemaal nog weleens zien, want momenteel bevind ik me met boeken en wandelschoenen geheel in midwinterstand en kan ik me nauwelijks voorstellen dat er ooit weer hard gewerkt moet worden. Of dat er buitenwereld is. Het is dan ook een hele schok om naar de moderne opera Orest te gaan. Over de Griekse vlegel Orestes die de dood van zijn vader niet kan verwerken en dan z’n moeder maar vermoordt. ’t Is net of je de krant leest. Pfff. En die had ik juist ‘ns een poosje dicht willen laten. meer

Nu er overal lichtjes branden en kerstversierselen schitteren, is het bijna onvoorstelbaar geworden dat het hier ooit op deze plek op aarde in de midwinter aardedonker was.
Of de zon op een goede dag weer krachtig en langdurig tevoorschijn komen zou; meer dan een wankel vermoeden was dat midden in die winternachten niet. Daarom had men lichtfeesten nodig. Een soort pre-christelijk bemoedigingskneepje in de bibberwang.
‘Vreest niet’ avant la lettre. Toen er hier al wel herders, maar nog geen Bijbelse engelen rondwaarden. meer