Ze is een van de vrouwen die zin en lef genoeg heeft om zich te melden voor de ultrakorte retraite (eigen)wijze Vrouwen in het klooster in Huissen. Zoals het een goede retraite betaamt, gaat er bij menig deelnemer heel wat weerstand aan vooraf. Daarom is het besluit tot inschrijving, de koffer pakken, planten en huisband bewateren, en daarna ook daadwerkelijk op pad gaan natuurlijk al meer dan de helft van het werk. En ook al word ik geacht de retraite te leiden – gelukkig met mijn zielzuster met dansante allure- ook ik zit vol ouwe aangekoekte meuk. Zo erg, dat ik me om het tekort aan aanwezige mannelijke energie verbeeld naar de vieringen van de monniken in de kapel te moeten gaan. Niks mis mee. Gelaafd en voldaan komt een meisje telkens terug van lauden en vespers. meer

Dit is de week van het Ambacht. Scholieren kunnen door bliksemstages kennis maken met ambachtelijke beroepen. Ook met de slager, zo hoorde ik op de radio. Het zou je toch overkomen zeg. Op school mocht ik kiezen tussen muziek en handvaardigheid, maar het werd gym. Regels zijn regels. Dus voor hetzelfde geld brengt je ambachtelijke bliksemstage je onverhoopt richting vleeshouwer. Dat duurt wel weer dertig jaar voordat je daar overheen bent. Of je wordt er juist vleeshandelaar van 50 miljoen kilo vlees van. 50 miljoen. Vlees. Van wie? Hoe? Of zou je in deze hippe tijden je bliksemstage toch zelf mogen regelen? meer

Waarschijnlijk heb ik al vaker beweerd dat de echte opvoeding niet alleen op het schoolplein plaatsvindt, maar ook in het grote gezin. Broers en zussen kunnen je achter de rug van pa en ma heel wat inpeperen. Een beetje spijt heb ik wat dat betreft om ons jongste broertje. Zonder dat onze ouders het merkten, leerden wij hem niet gediend te zijn van zijn te laat komen door hem de hele maaltijd lang te negeren. Ik hoor hem nog snikken. Zelf werd ik, als ik met butsen en schrammen thuiskwam, met regelmaat getrakteerd op de broersopmerking: ‘Weet je tenminste dat je een knie hebt.’ Een waarlijk diepzinnig woord. meer

Marie Cecile Thijs

Ooit stond ik met mijn moeder in een ver havengebied voor een loket op onze beurt te wachten opdat wij het exuberante bedrag voor onze wielklem mochten betalen. De persoon voor ons was zo link, dat hij ter plekke zijn leren broek uit trok bij wijze van betaalmiddel. Arme man in het hokje. Daar moest ik aan denken toen ik zondagavond voor het ruifje van een schichtige avonddienstman stond, omdat iemand het wijs had geacht om mijn kleine autootje weg te slepen naar die verre en onbetaalbare Goedkoopstraat. Voor de prijs van 221 euro. Ik slikte mijn opborrelende grappen maar terug. Ik durfde de man achter het kogelvrije glas zelfs niet voor de Nachtzoen uit te nodigen, zo was hij er aan toe. meer

Op zijn onnavolgbaar sappige wijze vertelt de rijpe concertvriend dat hij vanwege zijn leeftijd een medische test moest ondergaan voor de rijbewijskeuring. Het bemachtigen van het aanvraagformulier op het gemeentehuis bleek al topsport te zijn. En de keuring zelf was helemaal olympisch goud waard. Of hij wel zeker wist dat hij geen medicijnen gebruikte. Echt helemaal niets? Tikje vergeetachtig misschien? Hoe weet u dat zo zeker dan? Meneer, ik ben al veertig jaar arts en nog nooit heb ik een man van vijfentachtig getroffen die zo gezond en medicijnloos door het leven gaat. Rijd u maar lekker door.
Nou, dat zal hij zeker niet nalaten. Binnenkort tuffen wij weer naar de wulpse Limburgse heuvels. Als de lente ook een beetje mee gaat doen tenminste. Pfff, heb je een kwieke rijpe concertvriend, blijkt het voorjaar gemankeerd en krachteloos. meer