Het Vermoeden gaat het dit seizoen helemaal anders doen. Ten eerste komen wij naar u toe deze winter! Want ik ben zo langzamerhand ook wel erg benieuwd naar waar u zelf uit leeft. En of u het lef heeft om uw zaalgenoten te inspireren met uw verworven inzichten. Dus bel gerust voor een avondje Vermoeden on the Road. In club- of kerkgebouw. In huiskamer of salon.
Maar ook op televisie gaan we het anders doen. We hebben het schattige kerkje in Kortenhoef verlaten en gaan de natuur in. Ik heb een hutje op een eiland in bezit genomen en ben van zins om mijn gast met de roeiboot te halen. Niets is zo goed voor inspirerende mijmeringen als de wereld verzaken en je over te geven aan het water en aan de dan nog zwijgzame vrouw die nog wat onwennig aan de riemen trekt.
Eenmaal in mijn hut die uitzicht biedt op de mooiste natuurkathedraal van midden-Nederland zal de gast zijn hart willen openen om ons allen te inspireren.
Tenminste, dat hoop ik dan maar.
Want mijn allereerste gast blijkt al niet de boot in te willen, zodat ik het schip in ga. Daar zit je dan met je vergadertafelideeën.
Kent u die mop van dat programma waarin ze die roeiboot ingingen……
Zullen we een ondertitel hanteren: ‘Van het Vermoeden en de dingen die niet doorgaan’…
Ah nee, dat is flauw. Misschien is zo’n wankelend bootje bij nacht en ontij ook wel echt heel eng. Of kan een mens er vreselijk tegenop zien om de riemen uit handen te geven en controle te verliezen. En ik heb makkelijk praten tenslotte, want ik heb tenminste al roeiles gehad van een hele lieve meneer van Natuurmonumenten.
En toch, en toch.
Is deze roeipartij niet een buitenkans om van je inzicht een ervaring te kunnen maken? Om aan den lijve te ondervinden hoe het is om alles los te laten. De walkant, je mitsen en maren, je ongeduld en vrees. Om met het gelaat voorwaarts gericht het onbekende te verwelkomen. Ook al krijg je kleumvingers of slierthaar of natte voeten. Angst was toch geen stopbord maar een richtingaanwijzer? Juist je angst bedekt zo vaak je mooiste talent, je grootste schat. Over schatten gesproken:
Ik hou zo van parels omdat het gewonde tranen zijn. Ze ontstaan als reactie op scherpe binnendringers in oesterachtigen. Juist van de pijn, het afzien en het loslaten gaat de parel glanzen.
Naar zulke gasten kijk ik uit. Sterker nog, ik kan niet wachten op weerloze, moedige, door schade en vreugde wijs geworden mensen. Hun warme lievelingsdrankje zal ik vast klaar zetten in m’n hutje. En ik beloof dat ik nog een roeiles neem.