De andere wereld

Zo heet een radioprogramma van ons, maar zo noemen we ook die toestand waarvan wij denken dat je daarheen gaat als je sterft.

Ik mijmer maar wat bij haar bed. Zij zelf noemt het een gezellig sterfbedje. En dat is het ook. We lachen en huilen. Er wordt een mop verteld en zij heeft voor ons allen een liefdevolle persoonlijke raad.
Kort daarna sterft ze, op majestueuze wijze.
Daar gaat ze, een andere wereld binnen.
Maar hoe bijzonder is dat?
Tenslotte zitten we allemaal afzonderlijk van elkaar in verschillende werkelijkheden. Wij allen zitten gevangen in onze eigen ervaringswereld. Ik kan alleen maar dat van jou vinden wat ik zelf kan ervaren. Of dat hetzelfde is als wat jij daarover voelt is maar zeer de vraag. We zien slechts dat wat we kennen.
Ooit is er een opwindend experiment gedaan met twee mensen uit de binnenlanden van een indonesisch eilandje. Dit tweetal werd naar New York gevlogen en een dag uit wandelen gestuurd door de Big Apple. ’s Avonds werd hen gevraagd wat zij gezien hadden. Alleen bomen, vier- en tweevoeters en iets dat op hutten leek. De rest hadden ze over het hoofd gezien, puur om het feit dat ze daar geen referentiekader voor hadden. Een ander verhaal vertelt van een 18e eeuws schip dat aanmeert bij een eiland. De bewoners van dat lapje grond zagen wel de bemanning binnenkomen, maar niet het schip liggen.
En zo modderen wij ook maar wat aan, volkomen geisoleerd en eenzaam in ons beperkt universum. Er is maar 1 manier om die afgescheidenheid te doorbreken en intimiteit te ervaren. En dat doen we gelukkig vaak. Door samen een nieuwe wereld te creeeren. Kinderen doen niet anders: ‘ En toen was jij brandweerman maar ik ging jou redden.’ Bij iedere ontmoeting waarin we intimiteit met een ander ervaren, zijn we Gods medescheppers, geven we de werkelijkheid opnieuw gestalte. In de vorm van een andere wereld, die uniek en eenmalig wordt geschapen door jou en mij. Bij onze volgende ontmoeting beginnen we weer opnieuw. Soms wordt dat leuk, maar soms lukt deze tovenarij niet.
En zij, die koninklijke vrouw op haar gezellig sterfbedje deed niet anders. Het was haar spel waar zij ons in betrok. Dank daarvoor. En haar laatste woorden richtte ze tot haar God, een paar seconden voor haar laatste adem. Ze zei dat ze er aan kwam. Hij zat op haar te wachten. Zij ook op hem. En halverwege hun tocht van verlangen naar elkaar, kwamen ze elkaar tegen. Ik mocht daar langs de lijn getuige van zijn en dat vervult me met dankbaarheid. Ik zie ik zie wat zij ook ziet. Maar dan als toeschouwer. Want het is hun andere wereld.