De Naardermeermin
‘Bent u voor de IJburgpieper of voor economische groei?’ Je moest kiezen een paar jaar geleden. Met een rode of een groene kaart. Die moest je in de lucht steken.
Het was dezelfde tijd als dat ze in Soest moesten aanvinken of ze voor de muziekschool waren of toch liever een politiebureau overeind hielden.
Ik ben blij dat mijn vader me vroeger niet voor zo’n dilemma heeft gesteld:
‘Een altblokfluit of een luchtdrukpistool?’
Dat had ik namelijk persoonlijk een hele moeilijke gevonden.
Hoewel ik met die fluit nog een paar behoorlijk rake tikken heb weten uit te delen.
Nee, laat mij maar lekker zitten op die Flark hier. Wat maken die kikkers trouwens een brutale herrie. Dat mag allemaal weer wel zeker.
Maar als ik nog geen volwassen standpunt heb uitgedokterd over die weg, wat doe ik hier dan? Heb ik me onder valse voorwendsels laten afzetten op dit hemelse vlotje in Gods eigen natuur?
Ze halen me in deze spookachtige stormnacht toch niet meer op, dus het antwoord is ja.
Ik was namelijk gewoon zo benieuwd of ik Wolkers- of Bomansbloed door de aderen heb stromen. Toen Jan Wolkers moederziel alleen werd afgeleverd op Rottumerplaat, leefde hij helemaal op. Hij liet zelfs nog een helikopter aanvoeren voor een doodziek zeehondje, maar bleef zelf lekker achter op het eiland. Maar Godfried Bomans, het genie dat in feite de vleesgeworden Weemoedigheid zelf was, werd er gek en wilde zo snel mogelijk opgehaald worden.
En ik? Het stormt, het is koud hier, bovendien (waar zit het licht???) aardedonker en er is geen enkele buitendeur op slot. Sleutels zijn er trouwens niet eens.
Welke angst is nu mijn grootste uitdaging? Dat ze me komen halen om me dood te maken? Of juist dat ze me helemaal nooit meer komen halen??
Ik werd vroeger tenslotte ook zelden gezocht met verstoppertje spelen. Halloho! Ik zit hie-ier!
Geinig, er zit niets anders op dan me over geven. Wat er ook gaat gebeuren, ik ga het onbevreesd in het gezicht kijken…..
Maar ja, zul je altijd zien, dan gebeurt er niks. Juist daar was Bomans natuurlijk zo van geschrokken. Geen enge mannen met knuppels op meerminjacht. Geen boswachters in fluisterboten die wijn komen afleveren. Geen snelweg onder het meer waardoor het water ineens wegloopt en mijn Flark verzakt. Niets.
De oorzaak van al het leed dat wij elkaar aandoen is ons onvermogen om vredig in ons eentje in een kamer te zitten.
Maar dat kun je oefenen. Alhier. Ik ben voor de Flark, permanent. Iedere inwoner van Nederland heeft recht op een nachtje overgave. Sterker nog, dat moet verplicht worden. Dus laat die weg maar zitten, want daarmee komt de buitenwereld dichterbij en dan telt het niet.
