Dyanne
“Als jij je sexy aankleedt, zie je er zo eenzaam uit”. Het sloeg in als een bom. Ik was 26, een meisje uit de provincie. Verliefd geworden op een man van de wereld.
Ik mocht hem gaan interviewen voor het radioprogramma waarvoor ik werkte en al pratend was de vlam in de pan geslagen. Bij ons allebei trouwens. En omdat hij dus een man van de wereld was en daarom natuurlijk ook dol op vrouwen, leek het me logisch om mezelf zo verleidelijk mogelijk voor hem uit te dossen. En in mijn kleine meisjessnappertje betekende dat: met een kort rokje en flinke naaldhakken. Op naar onze eerste date!
Zenuwachtig drukte ik op zijn amsterdamse bel, maar hij was er niet. Hij kwam namelijk aanfietsen, van heel ver over de gracht. En had zodoende ruim de gelegenheid om mij te bestuderen, van achteren, van opzij. Ook zal hij vast genoten hebben van de gedachte dat zij die daar stond, speciaal op hem wachtte. Wat een schoonheid, en wat had ze zich lekker voor hem aangekleed!
Helaas, dat dacht hij helemaal niet. Hij zag namelijk een zenuwachtig wezen dat het koud had, aan haar korte rokje trok en dat stond te wankelen op haar afgetrapte hakken. En.. hij… voelde…. mededogen. Aaaaaahhh!!! Als er iets slecht is voor je libido, is het wel hoofdschuddende vaderlijkheid. Inmidddels is deze meneer al vijftien jaar mijn grote liefde, dus gelukkig is die rare meisjestheorette over wat sexy is, mij niet definitief fataal geworden.
Maar toch en hoe toen verder? Was will der Mann?
Gelukkig kom je er vaak bij het klimmen der jaren op eigen houtje wel achter dat die vraag al niet sexy is. Hij kan tenslotte wel zo veel willen.
Maar wat wil jij? Wie ben je eigenlijk?
Inmiddels had ik een forse carriere-move gemaakt: ik zou met het hoofdje (en lijf) op televisie. Een wijze coach besloot dat het tijd was voor Dyanne Beekman. Zij zou mij aankleden. Nee, stylen. Nee, dat was ook nog te zwak uitgedrukt.
Dyanne keek naar je, dan zag je haar kunstenaarsknobbel opgloeien en vervolgens wist ze wat ze met je wilde. En, eerlijk is eerlijk, ik was vast een dankbaar object, want ik gaf me graag aan haar over. Als ik namelijk iets meeslepend vind, is het wel vakmanschap. En natuurlijk was ik allang blij, want wat had ik er een zootje van gemaakt, stylistisch dan he….
En Dyanne? Die heeft vast weleens in haar vuistje gelachen. Ik was wel een leuk tiep dat je niet echt verwachtte bij die serieuze omroepen, dus een kwinkslagje hier en een gebbetje daar, dat vond ze wel gepast bij me. Een stropdas als die nog net niet in de mode was, een frutje teveel parels, een guitige flap uit de broek, ik genoot er van.
Tot het moment dat het ineens ten volle tot me doordrong wat Dyanne eigenlijk aan het doen was. En ook dat sloeg bij me in als een bom.
Wat een ontroerend inzicht: Dyanne was niet aan het stylen, ze haalde me tevoorschijn!
Dat is een kwaliteit van haar die volgens geleerden het hoogste is wat een mens kan bereiken. Dyanne is een socratische vroedvrouw. Zij laat de ander volkomen tot leven komen en zichzelf worden. Niet door iets van buiten af op te dringen, maar door heel goed te kijken en te luisteren naar het wezenlijke van die ander. En als een echte vroedvrouw heeft ze gereedschap en talent waarmee ze dat eigene van die ander kan opwekken en verlossen. En ineens begreep ik het: dat meisje op die naaldhakken was onsexy en deerniswekkend omdat ze iemand anders speelde zonder dat zelf te weten.
Maar in de verloskundigehanden van Dyanne kwam dat meisje eindelijk echt tot leven. Tot zichzelf. Een stout, speels en stoer meisje. Hoe ik dat zo goed weet? Omdat ik haar weerspiegeld zie in de glanzende ogen van Dyanne.
Jee, wat is ze sexy.
Nee, jee, wat zijn we sexy!
