Ontroerd

Nee rustig maar, dit wordt geen zweefstukje over ontroering. Ik wou het gewoon even met u hebben over de twee Rotterdamse shuttle-bussen die dinsdag op elkaar zijn gebotst.

Deze shuttles zijn vorige week in gebruik genomen en worden geacht van metrostation Kralingse Zoom in Rotterdam naar een bedrijventerrein in Capelle aan den IJssel te zoeven. Nou en, zult u denken. Nee wacht nou: deze twee bussen waren onbemand! Ontroerd dus, roerloos, zonder roer! Dat is namelijk het nieuwste van het nieuwste: Onbemand Openbaar Vervoer. Let op mijn woorden: dat wordt het OOV. Tenminste…
Ik heb me toch gelachen! Ja, natuurlijk pas nadat ik hoorde dat er verder ook niemand inzat. Dus niet alleen de bestuurders waren afwezig, met de passagiers van deze volautomatische vervoerswonderen was het al niet veel beter.
Ik hoor dit vrolijke nieuwsflitsje via de autoradio en wuif terug naar mijn grijnzende lotgenoten die roerloos met mij dezelfde file vormen. In hetzelfde schuitje zitten. En dat samen ineens beseffen door een olijk ochtendnieuwsje. In deze file zijn we volkomen stuur- en machteloos en onze handen liggen doelloos in onze schoot, maar dit kennelijk gezamenlijk gehoord bericht stuurt ons toch maar mooi naar een gedeelde ervaring. Eigenlijk best geinig. Ontroerend bijna. Oeps, daar ga ik dan toch weer, de oudevrouwentranen komen vroeg dit leven.
Maar in dit publiek doet met name de laatste nieuwszin het wonderwel, want we beginnen drie rijen dik gelijktijdig te autoschudden bij: “De shuttles botsten op elkaar bij een brug, daar waar ze op elkaar hadden moeten wachten”. Tot slot wordt ons meegedeeld dat Connexxion nog geen idee heeft wat de oorzaak is. En zolang daar nog geen duidelijkheid over is, zullen de ontroerde onbemande bussen niet rijden.
Kijk, als filebewoner heb je natuurlijk geen idee wat voor vlees je in de kuip hebt en je kijkt ook wel link uit om dat her en der uit te vinden. Wie de peukenwerper achter je is, het zal een raadsel blijven. Waartegen de dame links van je schreeuwt, je zult ’t nooit weten. Maar in deze gezamenlijk topervaring kan het niet anders dan dat er in iedere stilstaande auto een filosoof wordt geboren:’Zolang er nog geen duidelijkheid is, zullen de bussen niet rijden’. Verdomd, zo werkt ónze file natuurlijk ook! Niemand snapt het, daar wordt over gepiekerd en daarom wordt er niet gereden.
Nee sorry, deze is te moeilijk voor me. Even die andere:
Dat er op elkaar gebotst wordt, daar waar men op elkaar had moeten wachten. Nooit eerder is de problematiek van de mens en zijn geschiedenis zo krachtig samengevat! De levensbeschouwing ligt gewoon op straat, in dit gevalletje op de A1.
Kijk, of we met Botsende Bussen zonder Bemanning nu te maken hebben met vooruitgang of met een tranentrekkende terugval, daar wil ik vanaf zijn. Wat weet ik ervan? Met weemoed denk ik weliswaar terug aan de tijd dat ik zowel door een machinist als door een piloot naar voren werd genodigd om gedurende de reis kuis hun vakmanschap gade te mogen slaan, maar wie garandeert mij dat me dat met het klimmen der jaren nogmaals gaat overkomen? Wordt mijn vrouwelijk ego niet veel eerder gesust met onbemanning? Ja kind, in mijn tijd hadden we nog te maken met een gezond bestuurder, een vent aan het roer…
Nee, dat is het niet. Het is die levensbeschouwelijke nieuwszin die bij me binnenkomt: dat er op elkaar gebotst wordt, terwijl er op elkaar gewacht had moeten worden. Waarom moeten die busjes zoveel? Als ze nou toch onbemand zijn zonder bemoeials, als nou niks meer hoeft. Dan zijn ze natuurlijk ook in een mum ontroerd. En dan laten ze elkaar vast voor gaan. Wuivend.