april14

Rare jongens die televisielui

Eigenlijk was ik net van plan om nog even te mijmeren over de optie om een crisis als kans te zien. Om te schrijven dat we met z’n allen uit de illusie wakker geschud worden dat alles alleen maar steeds beter gaat. En dat het hoog tijd wordt dat we andere mogelijkheden durven gaan ontwaren. Want we kunnen toch moeilijk tot in eeuwigheid blijven groeien. We maken een pas op de plaats om na te denken over hoe stom we eigenlijk bezig zijn geweest door geld en economie op de troon te zetten. Vanaf nu kunnen we ons weer gaan richten op de dingen die er echt toe doen: solidariteit met mensen die ons nodig hebben, aandacht voor kwesties die werkelijk van waarde zijn, dankbaar genieten van de schoonheid van de schepping. Van die dingen.
Affijn, dit alles was ik net van plan uit te werken, begint een van m’n Vermoedencollega’s ineens over de brieven op onze tafels. Ze vist er een uit. De eerlijkheid gebiedt toe te geven dat er op redactietafels zoveel post valt, dat met name de dikke enveloppen en de hanenpoothandschriften vaak wat korzelig snel terzijde worden geschoven. Zeker als het bijgeleverde verzoek is om die hele envelop naar de net uitgezonden Vermoedengast te sturen. Daar moet vaak een stokje voor gestoken worden. Maar nu roept collega Ella ons, Vermoedenmeisjes tot de orde. De dikke brief die ze in haar hand houdt is een noodkreet van de bovenste plank. Iemand schrijft over het onrecht dat haar is aangedaan waardoor deze briefschrijfster in de grootst mogelijke armoede terecht gekomen is en haar huis uitgezet dreigt te worden. In wanhopig grote letters heeft ze de naam van haar advocaat opgeschreven.
Prompt belt collega Ella met deze raadsman en overlegt met onze Bram van het Ikon Pastoraat. Hoe deze briefschrijfster te helpen? Wat die vrouw is overkomen kan toch zomaar allemaal niet?
Hoofdschuddend komt Ella terug op onze redactiekamer. Wat een krankzinnig werk hebben we eigenlijk. We maken programma’s over zingeving en zenden eenrichtingsverkeerlijk allerlei wijsheden de wereld in.
Maar wat nu als er terug gecommuniceerd wordt? Gaan we deze vrouw bellen en aan de foon bedremmeld mompelen dat wij ook wel vermoeden dat de praktijk vaak weerbarstiger is dan de theorie? Dat deze briefschrijfster na verloop van tijd heus wel licht zal zien aan het eind van de tunnel en nieuwe mogelijkheden om te leven en lief te hebben? Pfff, nee dat gaan we niet beweren. Misschien dat een van ons het lef heeft om bij haar stil te staan en te blijven. Wij, anders niet om een stichtelijk woordje verlegen, tossen wie er met de mond vol tanden durft. Rare jongens die televisielui.

(Column voor de Ikonkrant 2/2012)

Dit artikel werd op zaterdag 14 april 2012 geplaatst onder Columns
terug naar boven | home
1 reactie op

“Rare jongens die televisielui”

  1. Op april 14th, 2012 om 01:54 Michael Flokstra zei:

    Hoi Annemiek,

    Mijn aandacht werd getrokken door een uitzending van hedenavond de nachtzoen zoals jullie dit progamma genoemd hebben, waarin jij (als ik zo vrij mag zijn om met jij en je je aan te spreken) en een man die jij intervieuwd precies dat benoemd wat mij als man van 40 jaar ook exact bezig houdt wat jullie daar bespraken. Fantastisch om te zien en te horen dat er meer mensen met dit soort gedachtens rondlopen, waarin ik me erg gesteund voelde.

    Ik heb je wel vaker aan het werk gezien, maar eerlijks behalve ben ik niet met het geloof groot gebracht, maar sta er ook zeker niet afwijzend tegenover, eerder nieuwsschierig en relativerend als er zo’n mooi intervieuw voorbij komt. Ik heb vervolgens je naam geGoogled en kwam op jouw website, en vervolgens lees ik jouw schrijven van heden waarin jij zo mooi omschrijft dat de theorie en de praktijk vaak zo afwijken en er ook zulke schrijnende zaken zijn zoals de door jouw beschreven dame.

    Waar ik naar toe wil is dit, namelijk juist door mensen zoals jij komen er zaken aan bod die het in het leven er om doen. Een vrouw zoals jij beschrijft, zo lopen er zoveel, en ook ik ben er niet vrij van als man zijnde (het kan twee kanten op) Ik vind werkelijk dat jullie als progamma makers, schrijvers(t)ers al zoveel ‘licht’ in de duisternis brengen door dat te bespreken en uit te zenden, daar waar het om draait in het leven! Juist die geweldige uitzendingen zoals ik deze ook mocht ervaren hedenavond, dat zijn voor mensen zoals ik en de door jouw beschreven vrouw, de belangrijke momenten waar mensen hun kracht uithalen. Deze is voor ieder mens met ieder zijn eigen afzonderlijke verhaal verschillend, maar wees je ervan bewust dat jullie/jij al zoveel mensen helpt met die boodschap die jullie mensen geven via het krachtige medium televisie.

    Per slot van rekening kan je niet ieder helpen, en zijn mensen net zo als jij en ik verantwoordelijk voor hun eigen aandeel in het leven zoals deze zich nu afspeeld. Het feit dat jullie er stil bij staan, jij het al benoemd in je schrijven, dat geeft mensen juist al soms die kracht om zich verder door het geheel heen te worstelen.

    Dank je wel voor je aandacht Annemiek, en ik beloof je dat ik vaker naar je zal kijken op tv. Eindelijk eens iets met diepgang, en een interessante mooie vrouw zoals jij bent.

    Met een vriendelijke groet van Michael Flokstra.

Email will not be published

Website example

Your Comment:

Spam Protection by WP-SpamFree



terug naar boven home
  • laatste reacties
  • Jan IJzerman { De moraal van dit verhaal ... } – 15 apr
  • Huib Geertsema { Hé Annemiek, Als ex vrijgemaakte ... } – 8 apr
  • Jan IJzerman { Je kunt maar beter wennen ... } – 5 apr
  • Gerrit Beelen { Goede dag mevr . Schrijver, ... } – 29 mrt
  • Jan IJzerman { Annemiek, zou je mij een ... } – 29 mrt