Romantiek

Met een grafstem deelt ze me mee dat het nu aan is met Jelle. We staan in een hoekje van een feestje. Ik onderdruk een kreet van vreugde en informeer waarom ze dan zo ongelukkig kijkt.

Ze vertelt dat de ketende jaren vol gewone schoolvriendschap met Jelle nu definitief voorbij zijn. Ze heeft met hem geslapen. En nu is de eerste teleurstelling reeds geincasseerd: Hij heeft haar nare droom van vannacht luchtig weggewuifd.
Omdat ik de pleegmoeder ben, probeer ik neutraal te blijven kijken. Best moeilijk. Die beeldschone jongen met zijn leuke vader! Worden wij nu de bij elkaar op bezoek komende ouders? Ik bijt mijn tong af.
Bij deze schrandere adolescente gebeurt hetzelfde als indertijd bij mij en zo gaat het natuurlijk al eeuwen. Van de een op andere dag slaat de terreur van de romantiek toe en krijgt de volksverlakkerij voor meisjes voet aan de grond. Die lag al jaren op de loer, want onze vrouwenhoofden worden heel sneaky geïnfiltreerd door reclameromantiek. De man die op je valt, moet achter je aan rennen in een levensgevaarlijke dakgoot met een zoet drankje in zijn hand. Hij moet je een ring overhandigen, terwijl je met hem een Italiaanse maaltijd nuttigt aan een kaarslichttafel midden op een viaduct in de file.
En als hij dat weigert, dan heb je er recht op om met zijn neef uit te gaan en je verloofde in te peperen wat een boerenkinkel hij is vergeleken bij die charmante geluksvogel. Die truc ken ik van Katrien Duck, de vamp uit het vrolijkste weekblad van Nederland.
Zelf was ik misschien nog wel erger dan Katrien. Verweet hem dat hij niet meer zo verliefd naar mij keek als vroeger, maar ik kwam nooit op het idee dat ik dezelfde uitgedoofde blik op hem wierp. Had ik maar gezien en gezegd dat we gewoon in hetzelfde schuitje zaten. Als makkers onder mekaar.
En wat voelde ik me alleen bij mijn allereerste vriendje! Dat was mijn eigen schuld. Ik had niet in de gaten dat we in het verhaal van anderen zaten. Hij in dat van de veelbelovende macho en ik in het sprookje van de beeldschone onneembare. Terwijl werelden in ons vergingen, deden we alsof wij het romantisch hadden.
Onlangs heb ik hem opgezocht en terwijl we herinneringen ophaalden, deed ik een verbijsterende ontdekking: De tijd voor de verkering was het liefst en intiemst geweest. Wij hadden weliswaar onder het wakend oog van wederzijdse ouders een tijdje officieel in de wachtkamer voor het heilig huwelijk gezeten, maar onze eerste drie maanden hadden we doorgebracht in een israelische kibbutz. Werken, keten, lachen, honger lijden, eten jatten. Leven zonder scenario. Onbekommerd onszelf, zonder verhalen in ons hoofd over hoe het eigenlijk zou moeten. Daar bleek spelen veel intiemer te zijn dan romantiek.
Kinderen weten dat allang. Daarom doen ze niet anders met “ En toen was jij zuster en ging je mij op bed leggen”. Zuster en patient kunnen trouwens ook makkelijk van rol wisselen. Zo ook macho en prinsesje. Lekker geinig.
Mijn pleegje schudt haar mooie hoofd maar eens. Hoe bizar is het dat ze haar vriendjes’ onverschilligheid over haar meidendingen heel lang gezellig heeft gevonden. Maar nu het bordje Verkering is opgehangen, is ze ontevreden over hem.
Ik gloei op van trots.
Ze wendt zich tot een kennis en informeert hoe het gaat. ‘Slecht’, snikt de vrouw. ‘Joop heeft me belazerd met een dubbelleven’.
‘Ach. En nu?’
‘Ik ben razend!’.
‘Omdat je z’n vrouw bent.’
‘Vanzelfsprekend!’
‘Kan je niet ff z’n maat spelen? Dan vraag je hem straks warm: ‘ Zo’n dubbelleven, hoe is dat nou voor je?’