Verschrikkel
Poe poe, de eerste week zit er bijna op. Met name die eerste dag was van een merkwaardige leegte. Een leegte die gek genoeg heel vertrouwd aandoet.
Ook al word ik bij het klimmen der jaren steeds meer Mevrouw K. Van Memorie , de lege rotjeshulzen van de afgelopen 40 nieuwjaarsdagen lijk ik me stuk voor stuk te herinneren. En het gevoel daarbij. En mijn moeders hoop op regen. Als nieuwjaarsdag een natte is, worden de achtergebleven rotjes op straat onbruikbaar. Dat scheelt weer jongensvingertjes die te korte lontjes afsteken. Zei ze altijd. Is een mantra geworden in het nieuwjaarsgemoed.
Regende het deze keer? Het licht was wel hetzelfde als ieder jaar. En die leegte dus. Rare hersens hebben we toch. Want hoeveel kwaad kan een datumpje nu helemaal doen? Gewoon 1-1 op de kalender. Die geeft echt niet aan het licht door dat het tijd is voor dat lege nieuwjaarslampje. Het enige waar die kalender toe in staat is, is mijn gevoelstemperatuur een flinke opdoffer geven. En hoe die dat nou voor elkaar krijgt?
Normaal weet ik nergens van. Alle collectieve hoofdschudderette over natte zomers, donkere dagen, ongepaste rode wijn bij vis of nare nafluitende mannen op straat, ik heb nooit ergens last van. Vaak denk ik dat ik ziek was toen deze afspraken in de klas werden uitgedeeld. Maar nu blijk ik naadloos in dat alom gekende lege januari gevoel te passen. Eigenlijk best iets om dankbaar over te zijn. Ik nestel mij even in gedeelde smart. Hoewel ik als enige op straat loop tussen de rotjeshulzen.
En dan ineens overvalt mij via m’n mobiele radiootje in het oor, het nieuws van de schrikkelseconde. Dat er opnieuw een seconde bij is gesmokkeld tijdens de jaarwisseling. Dat is nodig, omdat onze atoomkloktijd sneller gaat dan de astronomische tijd. De aarde blijkt namelijk steeds trager om zijn as te draaien. Wij moeten steeds even op de rem gaan staan om niet op moeder aarde vooruit te lopen. Zou ik me daarom zo miezerig voelen? Hoe zat het ook alweer met die Maya-indianen die ooit tot op de dag nauwkeurig hadden voorspeld hoe en wanneer ze in de pan gehakt zouden worden? Toch een tamelijk indrukwekkende gave. In de film The Year Zero van een paar jaar geleden, lachen de Maya’s om onze kalender met z’n corrigerende schrikkeljaren. Bovendien, zeggen ze: in de naam september zit 7. Is dus niet de 9e maand. Oktober betekent letterlijk 8. Negen schuilt in november. Het woord december verbergt 10. Dus januari, die veel betreurde maand is helemaal niet het begin van het jaar, maar gewoon nummer 11. Zou ik me daarom, ineens van de ene knusse op de andere hardvochtige seconde tijdens de jaarwisseling zo niet kloppend voelen?
Maya’s voorspelling over ons jaar 2012 zal ik u besparen. Dat vinden we nu misschien nog een frutje te njoew eedsj.
Maar die schrikkelseconde jeukt verschrikkelijk. Waarom moeten we voortdurend seconden bijstellen en afremmen? Terugkomen op eerder gemaakte afspraken? Zijn dat niet stuk voor stuk gerechtelijke dwalingen? En hoezo draait de aarde steeds trager om zijn as? De tranen schieten in m’n ogen. Zottin, met je verhitte meisjesfantasie. Vindt het beeld van een steeds vermoeider wordende aarde zielig! Gelukkig regent het inmiddels. Logisch dat ik natte wangen krijg. De achtergebleven rode rotjes van de chinezen op de Nieuwmarkt vermengen zich tot pap. De kleine rotjeszoekers zijn kansloos dit jaar. Gelukkig. Als zij later groot zijn, vinden ze misschien wel een kalender uit die die stokkende aarde z’n hand wil vasthouden. Dan ben ik vast al oud. Mevrouw K. van Memorie. Blij en verbonden op nieuwjaarsdag.
