Wat mee mag
Ze hebben het wel altijd over goede voornemens, maar zelf ga ik voor een andere optie: Omzien in verwondering. Ik kijk om naar een van de mooiste ontmoetingen van het afgelopen jaar: Die met Alida Bosshardt.
De 93-jarige majoor die eigenlijk luitenant-kolonel is. In Gods eigen leger. Zelden heb ik zo’n humoristische, avontuurlijke, moedige en ook oordeelloze sexegenote in de ogen mogen kijken. Alsof ik de oermoeder Eva in het gelaat zag.
Ik had er al zo’n vermoeden van: Eva naar wiens beeltenis wij meisjes geschapen zijn moet haast wel ondernemend en opgeruimd geweest zijn. Anders was ze nooit op onderzoek uitgegaan.
Zo ook Alida. Als jonge heilsoldate werd ze naar die grote vreemde stad Amsterdam gezonden. Naar z’n hartje nog wel. Het was er rood van het licht. Er zaten meisjes achter de ramen vriendelijk te wezen voor de verkleumde mannen in de straat.
Voor Alida was dat een heel vertrouwd en liefdevol beeld: Ook haar moeder zat altijd achter het venster op haar echtgenoot te wachten.
Zo schreed de jonge soldate open en zonder oordeel Gods speciale werkterrein binnen.
Maar, lachte de nu stokoude luitenant-kolonel me toe, die onschuld is er nu wel af hoor.
Haar heerlijke anekdotes over de bartypes, dronkelappen en schietgevaarlijken , ik zal ze nooit meer vergeten.
En toen volgde haar schrandere analyse: De kinderen die majoor Bosshardt op de wallen heeft zien opgroeien, waren zo vertrouwd met het rosse leven dat ze er later niet naar taalden. In volle vrijheid hebben ze als jong volwassenen hun geboorteplek verlaten om elders succesvol te worden. Dit in tegenstelling tot de deerniswekkende keurig opgevoeden die later gezogen werden naar de poel des verderfs, puur en alleen omdat hen dat verboden was. Wat niet mag, zuigt blijkbaar aan. Net als die verboden boom waar Eva van plukte.
Misschien blijkt Koning Kwaad wel niet zoveel om het lijf te hebben als je gewoon vriendjes met hem wordt. Er de humor van inziet.
Maar als je de duisternis buiten je deur wilt houden of het probeert te onderdrukken , dan wordt het groter.
Wat een inspirerend nieuwjaarsdoorkijkje krijg ik via deze oude dochter van Eva. Moedig gewoon je goede eigenschappen aan en lach wat om die zogenaamde zelfkant van de mens.
Want duisternis bestaat alleen maar bij afwezigheid van licht. En licht heeft een bron. Een kaarsje, een lamp, de zon. Zodra je die bron ontsteekt is de duisternis als sneeuw voor de zon verdwenen. Op de vlucht geslagen. Het donker heeft dan geen schijn van kans meer.
Ik zie dit nieuwe jaar wel zitten, ook al blijft het voorlopig nog donker.
In de verte wenken pretlichtjes. Van haar. Of zijn het uw ogen die oplichten?
