Zapt en gij zult vinden
Wij schijnen onvindbaar te zijn. We, dat waren wij. Levensbeschouwing is nog nooit zo zoek geweest, onmeetbaar weinig lezers!
We zijn in dit kakelverser seizoen nog niet eens met zenden begonnen en het is nu al mislukt. U zapt ineens over Nederland Twee heen. Verdieping en levensbeschouwing zijn verhuisd en u heeft uw belangstelling voor het tweede net verloren. Heel opmerkelijke informatie lijkt me. Waarom vond u God op Nederland 1 dan wel boeiend? Nou ja , laat maar. Allemaal vluchtige en aangekoekte info. Wat heb je er nu nog aan?
Lucht en leegte, meer heeft televisie natuurlijk niet om het lijf. Gelukkig maar. Stel je voor dat u alles zou geloven wat al die pratende hoofden elke avond beweren.
Nieuws komt alleen maar uit die landen waar een correspondent zit of een camerajongen in de buurt is. En dan zegt het nog niks. Door het boek van Joris Luyendijk weten we nu dat een sjieke journalist die toevallig even in New York woont ook geen enkel idee heeft wat er aan de hand is. En dat is natuurlijk een beetje lastig als er vanuit Hilversum rechtstreeks naar je wordt overgeschakeld. Dan zit er nog maar een ding op: Je zegt maar wat. Je moduleert wat tvminuutjes in de rondte en je klus zit er weer op.
En geef hem eens ongelijk. U kent het zelf wel. Een goed reisverhaal brengt ons dichter bij een exotisch volk dan als we de toerist uithangen. Zijn we eindelijk in Indonesie omdat we zo geintersseerd zijn in die verre broeders van ons, vragen we ons iedere avond na achten af: Waar is iedereen ineens? De inlander lijkt spontaan te zijn gestorven. Juist onderweg zijn we meer buitenstaander dan ooit.
Dus neem nou niet meteen zo’n arme correspondent van alles kwalijk.
Of zo’n nieuwslezer. Hij kan er ook niks aan doen dat in negenennegentigkommanegen procent van de wereld geen enkele camera staat. Hem rest niets anders dan toe te praten naar die drie cameraatjes die Hilversum net nog kon betalen. Een in Irak. Een in New York. En een de achtertuin van Natascha Kampusch. Het echte wereldnieuws gaat iedere avond gestaag aan ons voorbij.
Er is geen enkele reden meer om levensbeschouwelijke programma’s over te slaan. Het leven beschouwen. In die Ferne sehen. Meer kan televisie niet. En daar zijn wij nu toevallig heel goed in. Op Nederland Twee.
