Ineens herken ik ze. Het zijn twee hoofdvakdocenten van het conservatorium waar ik 23 jaar geleden vandaan ben gevlogen. One day I’ll fly away, dat zongen we toen, want de lichte muziekafdeling aldaar was wereldwijd vermaard en dat nummer was toen een hit.
Wat een mooi weerzien.
En hoe merkwaardig: De beide mannen zien elkaar nu ook weer voor het eerst. Beiden hebben ze gesolliciteerd op de vacante functie van organist en cantor. En allebei lijken ze te worden aangenomen. Een gedeelde baan dus.
Over wegvliegen gesproken:
De een zoekt zijn muzikale en succevolle heil tegenwoordig in Suriname.
De ander heeft de notenwereld verlaten en is iets totaal anders gaan doen.
Maar de muziek trekt en roept weer.
Het orgel. Het kerkje.
Wat mooi, wij wegvliegers en terugkomers, zo onverwacht verbonden en bijgestraald door die lage zon hier op die berg in het veen.
Ik kijk de beide mannen in hun ogen en vlieg weer terug naar toen. Pffff.
Op de een werd ik in mijn afstudeerjaar verschrikkelijk verliefd. En de ander….verrek..die ander, die de muziek totaal verlaten heeft….die heeft mij voor de klas ooit een zin toegevoegd die de wake-up-call van mijn leven is geworden:
‘Goed, jij bent blijkbaar overal tegen. Maar waar ben je voor?’
Die zin sloeg toen in als een bom en heeft me behoed voor cynische journalistiek, ja heeft me zelfs op het spirituele pad gezet van toewijding en devotie.
Aha, dus daar blijk ik conservatorium voor te hebben gedaan. Voor het ontwikkelen van een levensmotto en voor passie.
Na die lessen zijn we alle richtingen uit gevlogen.
En nu zijn we zomaar onverwachts terug.
Gedrieën in de late zon. Bij onze eerste liefde.
Bij het orgel.

‘Men houdt zich hier afzijdig van zijn buren.
Ik zie in de gezichten om mij heen
geen teken van verwantschap; in de ure
die allen wacht hebben wij niets gemeen’,
zo dichtte Jean Pierre Rawie al lang geleden zijn Nachtlokaal, over het leven zelf. De wachtkamer voor de dood. Vroeger las dit gedicht als een trein. Hedentendage is het juist de vraag geworden of we, nu we hier toch zijn, wellicht iets met elkaar te maken hebben.
Vandaag bevinden we ons in een voornaam wachtlokaal op het Centraal Station. De handigste en meest geaccepteerde plek om korte en zakelijke ontmoetingen achter elkaar te arrangeren. Gelukkig heb ik twee blijvende metgezellen: Elvis de kaketoe die zoals gewoonlijk op de bar zit, en een brutale muis die werkelijk overal op de voorname parketvloer opduikt. Dat is al lekker veel verwantschap, ja zelfs goed gezelschap.
De eerste afspraak is met de uitgever die een boek met schrijveretjes wel ziet zitten, maar dan wel graag met het onderwerp ‘mannen’ erin.
Zou de uitgever toch fictie willen? Lijkt me heerlijk om een nest mannen tevoorschijn te toveren in prachtig proza.
De volgende date is met een vriend, die innig tevreden terug kijkt op zijn rijke lange leven. In vele opzichten heeft hij genoten, geheimen ontfutseld, is hij grenzen gepasseerd en nu tot de genadige conclusie gekomen dat onze vermeende beren op de weg zo onschuldig en naakt zijn, ja zo weinig om het lijf hebben. Zijn vergleden passies kunnen nu in de boekenkast bij de afdeling jeugdliteratuur. Nu is er tijd voor wat er werkelijk toe doet.
Mijn volgende afspraak is met de man die met groten der aarde heeft gewerkt en daarom nu niet gauw meer van zijn stuk is. Nu kan hij zich richten op waar het echt op aan komt.
In de gezichten van mijn gezelschap zie ik veel verwantschap, maar mijn aandacht wordt ook afgeleid door muis en kaketoe.
De laatste tijd hoor ik beweren dat de mens op zijn vijftigste aflegt wat kinderlijk was. In de verte en in mijn ziel zie ik dat kroonjaar wenken, maar feitelijk duurt dat nog een paar jaar. Op die valreep hou ik van muis en kaketoe net zoveel als van mijn wijze vrienden. Allen in datzelfde wachtlokaal vergaderd. Wie wil er nog of weer ff keten? Nu we er toch zijn.

Hij zit daar maar stillekens in de benedenkapel van de Sint-Basilius te wachten op…. zijn dood? Of op zijn redding? Waar is iedereen?
Wie kent hem niet? En wie heeft geen weet van die koude steen waarop hij zit? Wie heeft antwoord op zijn en onze vragen in de crypte van ons bestaan?
Voor hem heeft Charles Ives waarschijnlijk ooit ‘The Unanswered Question’ gemaakt.
Voor ons dus.
Ik ben zo benieuwd of er op de Uitmarkt lef en ruimte is voor zoiets zachts. Wie durft ons in die volgende versnelling te gooien? Zacht operationeel op het operatoneel.
Zou Zo Zalig Zijn.