Mijn derde broer haalt zijn schouders op als ik hem vraag of hij als vader wel in de kieren heeft hoe beeldschoon zijn puberende tweelingdochters zijn. Volgens hem is iedereen tegenwoordig mooi. Alle kinderen hebben een beugeltje gehad, dus een onberispelijk bekkie is het resultaat. De meisjes hebben allemaal lang haar. Kortom, de een is net de ander. Als hij z’n dochters ergens moet afhalen, neemt hij vaak bijkans het verkeerde setje mee, zo zijn ze niet meer van malkander te onderscheiden. meer
Dat het kraakt en kiert in je botten.
Alsof je eeuwenoud bent en nimmer werd aangeraakt.
Dat kan natuurlijk helemaal niet. Maar er kan zoveel niet.
Is het mogelijk dat er menselijke eenzaamheid van generaties geleden door ons heen wil stromen?
Waarom zou een mens zich dan niet de incarnatie van een kil nieuwjaar kunnen voelen, met z’n oude slechte wereldnieuws en fluks opspelende storm?
De rijpe concertvriend lacht erom. Ik vertel over mijn veel te overmoedige, eenzame en druilerige nieuwjaarswandeling door weer en wind. meer
Uw Naam worde geheiligd,
niet mijn naam.
Uw Koninkrijk kome,
niet het mijne.
Uw Wil geschiede,
niet de mijne.
Geef ons vrede met U,
vrede met mensen,
vrede met onszelf
en bevrijd ons van vrees.
Met kerst daalde op een beetje wonderlijke manier de boodschap neer dat durven vertrouwen zo ongeveer het voornaamste is dat mij het komende jaar te doen staat. Lekker overzichtelijk taakje wel. Maar we zullen dat allemaal nog weleens zien, want momenteel bevind ik me met boeken en wandelschoenen geheel in midwinterstand en kan ik me nauwelijks voorstellen dat er ooit weer hard gewerkt moet worden. Of dat er buitenwereld is. Het is dan ook een hele schok om naar de moderne opera Orest te gaan. Over de Griekse vlegel Orestes die de dood van zijn vader niet kan verwerken en dan z’n moeder maar vermoordt. ’t Is net of je de krant leest. Pfff. En die had ik juist ‘ns een poosje dicht willen laten. meer
Er schuilt een gedaante in mijn eigen ‘ik’
die anders is en levender en vrijer
die in zichzelf geen muren kent en tralies
geen eigendunk heeft en geen geldingsdrang
die zich weet los te maken uit de windsels
van angst en gal en treurig zelfbeklag
die opengaat en ademt in de ruimte
en luisteren wil, geduld heeft, troosten kan
en minnend inziet wat een ander mens bezielt
die geen bedenkingen, geen grenzen kent
en lachend geeft en deelt vanuit een
wijd besef dat allen op de aarde één zijn
en dat geen lot ons breken kan
omdat wij gronden in de echte liefde. meer
