Het duizelt mij. Niet alleen onweert het hier zo erg dat de oeroude mensenangst voor Gods toorn rusteloos boven het wassende water blijft bliksemen. Maar ook de omvang van onze religieuze geschiedenis doet mij sterretjes zien.
Nog steeds op bedevaart ben ik ademloos blijven steken in ons uiterste zuiden, waar de ontmoeting tussen heidendom en christelijke bekering zo ontroerend zichtbaar is. meer
De medeschrijver valt van zijn stoel als hij na lang aandringen eindelijk tot zich door laat dringen dat ik nog nooit van de Calvarieberg heb gehoord.
Hebben de katholiek en ik samen een boek vol gepend, heeft dit fenomeen zich geheel bezijden onze correspondentie weten te houden.
De katholiek wordt er verontwaardigd van. Dat het gereformeerde meisje voor de zoveelste keer wel weer van zins is om haar zomerse pelgrimage op Tibetaanse wijsheden te richten, daar ergens in te heet Zuid-Frankrijk. Terwijl ze heg noch steg weet in ons zo rijke Roomse erfgoed. meer
Het is nu kwart voor vijf en het nieuws meldt dat het Museumplein nu al de maximumcapaciteit van 100.000 mensen heeft bereikt. En om half negen begint de finale pas.
Waarschijnlijk wordt dit een gevalletje ‘Later lach je erom’. Maar nu is Nederland al moe door oververhitting en massaliteit.
Helikopters hangen ronkend boven de stad. Men kan nooit weten. Zeker niet om kwart voor vijf.
Misschien is iedereen nu wel op dat Museumplein om later een significant antwoord te kunnen geven op de vraag: ‘Waar was jij toen…..?’ En vandaag gaat het eens even niet over Moord of Aanslag. Op Kennedy of Dylan, Fortuyn of van Gogh. Op twintowers en treinen.
Vandaag is de wereldvraag bedoeld voor de kwestie of oranje won of verloor. meer
Mijn huisbaas laat subtiel merken dat ik het door mij illegaal bewoonde winkelpand niet op stel en sprong hoef te verlaten. Waarschijnlijk begrijpt hij ook dat geen ondernemer in deze uithoek brood ziet. Veel valt hier niet uit te baten. Mocht ik ooit verhuizen, dan wil hij het winkeltje wel als pied-à-terre voor hem en zijn vrouw. Begrijpelijk punt. Zo knus het pandje nu is, daar wil iedereen het moede hoofd wel te rusten leggen. meer
Veel gekker mag het niet worden. Voortdurend moet ik gezellige afspraken afzeggen, omdat de mannen in kwestie niet naar Oranje hoeven te kijken en ikke wel. Vrienden die ik al jaren heb, krabben verbijsterd achter oren over mijn plots opgekomen voetbalbelangstelling, en ik doe niet anders over hun desinteresse.
‘Ik snap er niks meer van’, zou popgroep de Dijk ervan gaan zingen. meer
Hitte. Er is iets mee.
Ik heb een geliefde collega die het halve jaar klaagt over de door mij zo gekoesterde kou en sneeuw en die opveert nu de mussen van het dak zijn gevallen. Terwijl ik dan juist bij die vogeltjes ga liggen. En ik spreek nu niet over aanstellers. Zowel de collega, de mussen als ikzelf hebben ronduit gelijk vanwege bouw, maaksel en aanleg. Of om wat dan ook.
Dus hitte en ik, wij vormen een weerspannig duo. Ik voel me dan zo raar eenzaam. meer
Alweer een tocht. Maar dan naar het verleden. Samen met mijn vader, de man die nergens zo’n hekel aan heeft als aan geschiedvervalsing. Hoe zeer hij ook van zijn vele broers en zussen houdt, jeugdherinneringen moeten wel zuiver blijven bewaard en doorverteld. Ook door hen.
Op deze snikhete dag zal hij mij leiden naar de grazige weiden van mijn jeugd.
Naar de plek van ‘die zielige paard’, naar mijn geboortehuis, onze fraaie Koepelkerk, het verbogen tuinhek van dat tweede, veel mooiere huis en naar het sprookjesachtige Sonsbeek, waar je onder de waterval kunt staan zonder nat te worden.
ANNEMIEK SCHRIJVER ONTMOET… JOOP DAALMEIJER
VOOR BROADCASTMAGAZINE
Ja, hij gaat met pensioen. Zodra die allerlaatste klus geklaard is. Alleen nog dat uitdagende, maar zeer gecompliceerde karwei volbrengen. Zijn ogen stralen, want hij heeft lol in zijn final hour.
We lopen richting zijn kamer. Bij het grote gapende gat dat zicht geeft op de enorme kantoortuinen van de verdiepingen onder ons, meldt hij dat men hier zelfmoord kan plegen. Kennelijk zou Joop Daalmeijer het gebouw anders hebben ontworpen. meer
Momenteel grossiert een spirituele firma in pakkende one-liners. Ze vragen je mooie wijsheden aan te leveren.
Een beetje gouden uitspraak brengt 25 euro in je laadje. Die wijsheid wordt dan gedistribueerd op radio en tijdschrift.
Maar ik ben niet geheel door de ballotagecommissie gekomen omdat mijn inzichten veelal te kort blijken. Volgens mij ben ik het verkeersbordtype. Ik veer al enorm van de autostoel bij het bord:
‘Ga terug!’
Daar kan ik spiritueel gezien minstens een kostelijke dag op teren.
‘Situatie gewijzigd’, ook zo’n verrukkelijke verkeersaanduiding. meer
We lopen in de zinderende hitte zonder schaduw. Dat krijg je als je door kersvers land gaat, niet zo lang geleden afgesnoept van de zee.
Hoewel….juist nu lopen we op het middeleeuwse Zuiderzeese eiland Schokland.
Boele Ytsma verwondert zich. meer
