december23
Nu er overal lichtjes branden en kerstversierselen schitteren, is het bijna onvoorstelbaar geworden dat het hier ooit op deze plek op aarde in de midwinter aardedonker was.
Of de zon op een goede dag weer krachtig en langdurig tevoorschijn komen zou; meer dan een wankel vermoeden was dat midden in die winternachten niet. Daarom had men lichtfeesten nodig. Een soort pre-christelijk bemoedigingskneepje in de bibberwang.
‘Vreest niet’ avant la lettre. Toen er hier al wel herders, maar nog geen Bijbelse engelen rondwaarden. meer
december13
Wakker zijn kun je oefenen. Zeggen ze altijd in spirituele klasjes. Dat je bij wijze van spreken voorbereid bent om een baby razendsnel onder het wasgoed van een volle mand te duwen, mocht het toevallig Tweede Wereldoorlog zijn en de baby een ongewenst kindje dat afgevoerd dreigt te worden.
En al heel jong leefde ik me zo in de rol van brugstaander in als er iemand in het water was gevallen, dat ik geen moment aarzelde toen er een kat dreigde te verzuipen in de gracht. Ik sprong meteen achter hem aan. Zo goed had ik in gedachten geoefend in wakker zijn. Het betrof hier overigens wel m’n eigen huisdier dat nog steeds iedere nacht tegen me aan slaapt.
Mijn ex heeft me menigmaal aan m’n jasje naar achteren moeten trekken als ik ergens blind van woede op in wilde hakken. Dan hebben we het over razende politiemannen in Jakarta en stomdronken hooligans in de trein. Toegegeven, dit zijn zonder uitzondering gevalletjes van een rode waas voor de ogen. Hoe wakker ben je dan? meer
december9
Een van de Vermoedengasten in de onafzienbare rij van deze dagen uit zijn verwondering over het feit dat de hele ploeg geduldig wacht als er weer eens een lamp sneuvelt. Gelassenheit. Ik snap zijn opgetogenheid wel want ik ken zijn temperamentvolle vrouw. Thuis heeft geduld kennelijk een heel andere tijdspanne.
Zelf verwonder ik me ook. Zojuist was er nog een boeddhist die beweerde dat we ons door niets moeten laten fascineren, maar mijn mond hangt al dagen open als ik naar de licht-, geluid- en camerajongens kijk. Van het krieken tot het geeuwen zijn ze onvermoeibaar in touw. En inderdaad, met engelengeduld. En dat is besmettelijk. Als ik me moet omkleden in een ijskoud en aardedonker hok en machteloos om me heen grijp naar het zoveelste volgende kleertje, staat er iets in mij op het punt te besluiten dat het welletjes is. meer
