1 april

Nooit kunnen denken dat een Mattheuspassion zo ten hemelschreiend slecht kan zijn dat je tijdens de uitvoering wel gedwongen wordt om te fantaseren over je jaarlijks terugkerende 1 aprilgrap.
Nee, serieus. Ten-hemel-schrei-end. Het is alsof er drie kansloze zangers kneuterend kwinkeleren onder het afwassen. Maar dan gehoord door muren heen vanaf vier huizen verderop. Terwijl ik nota bene in het koninklijk concertgebouw ben en op het podium toch minstens 120 musici ontwaar.
Om te huilen. Maar dat doe ik lekker niet. Ik probeer m’n lachen in te houden. Moet aan de volgende morgen denken. Overmoedig geworden door succesvolle 1 aprilgrapjaren voorheen, probeer ik tijdens die energieloze, bedremmelde en zompige Mattheus m’n vileine 1 april-trekje weer op volle oorlogssterkte scherp te krijgen.
Uh..dusse morgenochtend vroeg..terwijl slachtoffer collega live wil gaan zenden op de radio, gaat zijn telefoon. Geagiteerde collega van Buitenhof. Gaat ook live zenden, maar dan op tv en een frutje later. “Weet je het nog niet?? De hoogste baas van de PKN, de protestantse kerk nederland, komt bij ons vertellen dat de Ikon niet meer voldoet aan hun principes. Veel te weinig protestant. Ze trekken zich in alle opzichten terug. Ook financieel dus.’
Radiocollega belt in paniek de leiding van de Ikon en probeert in z’n eigen uitzending nog iets van deze waan van de dag binnen te halen. Tegen de tijd dat Buitenhof begint, zitten er ontelbaar veel verontruste niet protestant genoegen voor de buis. Of is dat geen woord, genoegen?
Tegen de tijd dat de eindtune van Buitenhof begint te lopen en de presentator gaat afkondigen, zie je mij achter hem in het publiek. Met mijn spandoekje waarop staat:
‘1 april. Dikke kikkerbil!’
Krijg ik dat voor elkaar? Als ik deze Mattheus overleef, wie houdt mij dan nog tegen?