Tijd
Beetje druk zo ineens. Computer al tijden stuk. Niet te geloven hoe onthand we daar tegenwoordig van zijn geworden. Deemoed is op z’n plaats. Komt goed uit, want dat is een woord dat precies past in het woordenboek van voormalig minister van landbouw, Cees Veerman. Deemoed, ootmoed en verwondering. Opgevoed als boer, is hij ook priester en zaaier geworden. De eerste van een reeks van 4 Vermoedenopnamen.
Voor de opnamen zoek ik een gelegenheid de rijpe concertvriend weer eens te treffen. Tegenwoordig noemen wij ons tweetal ook een sangha, een geloofsgemeenschapje. Daar moet toch ook tijd voor zijn? Maar hij smst in al zijn wijsheid:
‘Als er Vermoedens in het spel zijn, dan is dat toch dienend vanuit de sangha en dan zit er niets anders op dan moedig de rug rechten en de sangha-glimlach op het gelaat vestigen in de overtuiging dat God (vooruit met hoofdletter dan en liever Bron) geen andere handen heeft dan de onze.
Es gibt kein Ende, nur glühendes Dienen….. (en dan verder: …..zerfallend senden wir Strahlen aus…..) heb ik al eens geciteerd. Lieve schat, je zult dienen tot je er bij neervalt. Vooruit! Het zwaard aangegord, het vaandel geheven, met luide stem het lied begonnen! En de goede strijd aanvaard, handenvol mosterdzaadjes strooiend. Als pepernoten voor de liefhebbers…’
Sja, als hij roept zal ik gaan. Dat is toch iets wonderlijks met levenservaring. Zijn 83-jarige C.V. dwingt nu eenmaal respect af. Vorige week nog, toen hij aan twee VWO-5 klassen vertelde over de oorlog en wat die ook voor zegenende consequenties heeft in zijn leven. De jongelui hingen ademloos aan zijn lippen, omdat ze wel vermoedden dat hij zelf ook eerbied voelt voor dit wonderlijke bestaan.
Welgemoed heb ik daarom gisteren zowel de deemoed van Cees Veerman ontvangen, als de moed van Ahmed Marcouch. Een wonder dat een oudere bevindelijk hervormde man net zo gul het woord compassie in de mond neemt als een jonge moslimman.
Vandaag gaan we gewoon door met nog twee van die ontmoetingen, te beginnen met een man die na een bijnadoodervaring alleen nog maar genade ervaart.
Merkwaardig dat die ouderwetse woorden zo springlevend zijn. Er is tijd noch ruimte voor hovaardigheid.
