4-0

Iedereen beweert dat het voetbal gisteren niet op gang kwam, ook al hebben we gewonnen en zaten we in de Ikonkantine met bitterballen en bier voortreffelijk trouw aanmoedigertje te spelen.
Wij meisjes helemaal. Al kregen we van de jongens voortdurend op de oranje kopkes, omdat we alsmaar juichten als het buitenspel was. Ook hadden we niet door wanneer een doelpunt in de herhaling was, zodat velen van ons denken de poule te hebben gewonnen met de voorspelling dat het 4-0 zou worden.
Pffff. Toch fijn dat je daarna gewoon weer aan het werk mag. Kun je een beetje bijkomen.
De echte klapper volgde namelijk in de avond. Met mijn rijpe concertvriend die zo op von Karajan lijkt, ook al is hij gelukkig veel liever. Hij trakteerde op het Requiem van Verdi. Die mammoetcompositie, de opera die uit zijn kerkjas is gescheurd. Of, zoals een dirigent ooit zei:
“Het dondert de kerk uit. Dat komt door het leger engelen dat op de dag des oordeels verschijnt. De eenzame mens staat er trillend als een rietje bij.”
Dus gisteravond bevonden we ons dan ook niet in de kerk, maar in het Concertgebouw.
Fijn hoog op het balkon met prachtoverzicht over het immense orkest en het gigantische koor. Mijn rijpe concertvriend overzag het geheel vergenoegd.
‘Is dit je vet genoeg?’informeerde hij belangstellend.
O ja, verrukkelijk. Laat ze maar beginnen met de dodenmis.
Oeps, de foon.
Enkidu aan de lijn. De blazer die in Rachab zo’n fors partijtje meespeelt.
‘Waar ben je??? ….Concertgebouw?…Het Re….och deerntje, zie je de vier trompettisten? Toen ik voor het eerst mocht meeblazen, en ik die ene trompet hoorde, daarna de volgende, en toen de derde, en toen….O, dat was zo overweldigend dat ik bijna vergat in te zetten. Zet je foon uit en geniet!’
Pffff.
Zo werd het gisteravond toch nog 4-0.