Nostalgie

Mijn derde broer haalt zijn schouders op als ik hem vraag of hij als vader wel in de kieren heeft hoe beeldschoon zijn puberende tweelingdochters zijn. Volgens hem is iedereen tegenwoordig mooi. Alle kinderen hebben een beugeltje gehad, dus een onberispelijk bekkie is het resultaat. De meisjes hebben allemaal lang haar. Kortom, de een is net de ander. Als hij z’n dochters ergens moet afhalen, neemt hij vaak bijkans het verkeerde setje mee, zo zijn ze niet meer van malkander te onderscheiden.
Nee, dan wij vroeger. We weten het allebei nog goed. Wat een merkwaardige exemplaren hadden zich om ons heen verzameld. Jongelui met raar kroeshaar, gescheurde jurken, hazentanden. En vlak jezelf niet uit, zegt mijn broer. Terwijl de hele klas na gym op de kleedkamervloer moest gaan liggen om de veel te strakke jeans weer aan te wurmen, liep jij in zwierige rokken met rozen in je haar. En je werd niet eens gepest.
Of het werkelijk zo is dat we vroeger authentieker waren? Voor ons zien Eskimo’s er allemaal hetzelfde uit, terwijl zij ongetwijfeld onderling enorme verschillen zien. Zo waren wij als puber vroeger misschien net zo eenduidig voor onze ouders als onze kinderen nu voor ons zijn.
Na deze nostalgische mijmering vindt mijn broer het welletjes en gaat met zijn slijptol naar buiten. Daar staan mijn twee fietsen al weken machteloos vast, terwijl het bosje sleuteltjes in de put is gevallen. Ook die situatie roept al tijdenlang herinneringen wakker. Amersfoort 1974. Fietssleuteltje kwijt bij de bibliotheek op de gracht. Broer zaagt slotje open. Een week later vind ik mijn verloren gewaande sleuteltje in de bieb tussen een rij boeken waar ik had lopen snuffelen. Vol schaamte gooi ik het overbodig geworden sleuteltje in de gracht.
Terwijl de broer met de slijptol toch eerst probeert om met een lange stok in de put te poeren, herinner ik me plots dat mijn jongste broertje een tijd lang de onbetaalbare hobby koesterde om wekelijks twee fietsen te laten stelen. Blijkbaar waren er toen al heel veel dieven op pad.
Genoeg gesudderd. Mijn broer steekt boven de put z’n duim omhoog. Hij heeft het bosje sleutels uit de modder weten te vissen.
Innig dankbaar neem ik afscheid van hem. Zodra hij weg is, zet ik m’n lievelingsfietsje weer goed vast en de andere mag met sleuteltje en al worden meegenomen wat mij betreft.
Dat blijkt nog lang niet mee te vallen. Woon je in hartje Amsterdam, zet je een ogenschijnlijk prima omafiets met sleutel en al uitnodigend op straat, duurt het nog twee nachten voordat hij uiteindelijk wordt meegenomen. In alle vroegte hoorde ik zojuist de triomfantelijke dieven. Iedereen blij.
Maar of het vroeger nu beter, onschuldiger of authentieker was, ik lach er maar om. De tanden bloot. Ook al heb ik nooit een beugeltje gehad.