De uitgestelde vraag
Leef je voor of achter het doek? Dat was een terugkerende vraag van mijn ex, nog ver voordat hij tot aan zijn nek in de theaterwereld verzeilde. Voor hem was dat indertijd een karakterkwestie die aan ieder mens gesteld kon worden: ben je ogenschijnlijk extravert maar ondertussen? Val je geheel samen met je rol en weet niemand meer wat er achter je masker zit?
Momenteel mag ik vier mensen voor Het Vermoeden bevragen. Twee mannen en twee vrouwen. Grappig genoeg zijn de mannen onmiddellijk en zonder enige omhaal open en kwetsbaar. De beide vrouwen hanteren bij aanvang meer voile, hoewel ze zeer van elkaar verschillen. Conclusie: geen idee wat ik hiermee beweren wil.
Want of het nu zoveel beter is onszelf te laten kennen? Vroeger dacht ik van wel. Toen vond ik het bespottelijk dat ‘laat je niet kennen’ een beschaafde uitdrukking was in onze taal.
Tussen de opnamen door ben ik bij de uitvaart van een jonge vrouw die als donderslag bij heldere hemel is overleden. En tijdens die herdenking wordt, naast al haar andere eigenschappen, in allerlei toonaarden haar geslotenheid gememoreerd. Of is dat mijn interpretatie? Ze was ironisch, op het cynische af. Men moest zich niet aanstellen vond ze. En het liefst sloot ze zich op in haar huisje. Boven mijn hoofd, waar ze vijf dagen dood heeft gelegen. Haar veel te vroege overlijden is een ramp voor heel de uitpuilende kerk.
Haar vader uit zijn vlammende hartenkreet over haar levensstijl die misschien afweek van huisjeboompjebeestje, maar daarom hoogstwaarschijnlijk niet minder gelukkig was dan die van de aanwezigen. Zijn vaderwoorden leiden mij tijdens de Vermoedenopnamen flink af. Waar hengel ik eigenlijk naar? Hoe kan iemand in een televisie-interview bewijzen dat hij echt, open, gesloten of afwezig is? Ik word ineens zo moe van mezelf, van al dat gevraag. Van die terugkerende queeste naar wat echte nabijheid is.
Voorlopig koester ik die vraag maar eens een poosje. Het stellen ervan stel ik uit.
5 reacties op
moi, voor of achter het doek ,wat maakt het uit !?
Voor ,mischien jezelf willen uitdrukken ,met als doel een schouderklopje?
Achter ,een beetje bang ,niet zo zeker , maar ook op zoek naar dat schouderklopje?
Het denken kent zoveel variaties ,het is altijd maar bezig !
Laat het denken ,het denken ,je lost er niets mee op !
Zie zijn bewegingen ,volg zijn bewegingen en richtingen ,van + naar -
van hoog naar laag ,van blijdschap naar verdriet , het houdt niet op ,het gaat maar door!
Voorbij het denken ,het zijn , voorbij de dualiteit , is niets , niets!
He, he, wat is het daar rustig , gewoon zijn ,niets hoeft ,niets moet ,woorden verliezen hun kracht en liefde ,wat zien is , bevrijdt je ziel en zaligheid.
Groet Jaap .
Die Jaap toch……..
Een spreekwoord die bij ons vaak wordt gebruikt:
“Wanneer je niets te doen hebt, doe het dan niet hier”
Toch?
Ik kijk uit het raam ,op onze buitenplaats zie ik vogels, veel vogels ,terwijl ik kijk ,aandachtig kijk ,hoor ik uit de luidspreker van onze installatie ,een lied van Peter Maffay, hij zingt , jedes jahr wieder, die selbe lieder und siehst du die Sonne nicht .Ik vergelijk mij met de natuur en met wat Peter zingt en denk en denk ,waarom ,waarom ,al deze verdeeldheid , waarom al deze angst,waarom iedere keer weer ,die selbe lieder und warum siehst du die Sonne nicht??
Het is een mooi moment ,een moment van ontmoeting ,ontmoeting met mijzelf. een mooie dag , gewenst ,groet Jaap .
Dag oma Zwaan,
het is goed dat er iemand is , die alles controleert , aanwijzingen en richting
geeft ,je weet en voelt natuurlijk niet alles goed in ,gut das es dir gibt!!
Dank je Oma ,groet Jaap .
Wat een ontroerend verhaal over het meisje dat zo vlak bij je dood in haar huisje lag. En het mooie afscheid van haar vader. Het ontroerde me erg. Wat weten we echt van elkaar?
Waardeer je uitzendingen erg door je fijngevoeligheid en je zorgvuldig luisteren.
Wens je een mooi leven.Ine