Alleen

Dit weekend ben ik alleen. En je merkt het meteen in de Schijverettebranch. Als het vrouwtje niet gecorrigeerd wordt, slaat onmiddelijk de weemoed toe. Je hoort het hem zo zeggen ook al zit ‘ie momenteel in…uh…gompie, waar was het ook al weer…dat gaat snel zeg, dat afglijden!
Corrigeren en weemoed: hoe waar is het allebei. Want je kent die onuitstaanbaar eigenwijze collegaatjes wel. Zeker al heeeel lang niet meer tegengesproken!. sist men achter de hand. Al veel te lang alleen zeker…
En dan die weemoed die des avonds komt (maar niet meer gaat) en die niemand kan verklaren… Als je ’t mij vraagt en tussen ons gezegd en gezwegen, is weemoed de meest natuurlijke staat van zijn.
Alleen valt ‘ ie nooit zo op omdat we onze tijd doorgaans dichtkitten met afleiderij en overmatig gezelschapmisbruik. Ja, dan is het goed schrikken van een uurtje niks.
Ach, laat ik m’n mond maar houden. Anders ga ik nog hele foute, doorgemijmerde, te weemoedige dingen beweren over m’n Ikoncollega’s die dit weekend precies 25 jaar geleden zijn vermoord in El Salvador…Vijf-en-twintig-jaar…En dan zo’n heel debat in de Balie, artikelen in ellek blad.
Heel gek, ik moet de hele dag al denken aan m’n stiefje zoals hij iedere ochtend naar school fietste, langs de onafzienbare rij toeristen voor het Anne Frank Huis langs. Hij schalde dan over de gracht in zijn beste duits de verschrikte gezichten toe:
‘Anne ist nicht zu hause. Sie ist teueut! Sie sind zu speeet!!’ Nooit lachen om kattenkwaad, maar daar had ik het als boze stiefmoeder weleens te kwaad mee hoor met zo’n kwajongen.
Ach, wat een weemoedige wartaal. Laat ik maar ophouden.
Ah nee, okee, nog eentje dan…Voordat m’n opgewekte man weer thuis komt:

Lieve God,
als ik ouder word-
als uren tot dagen worden
dagen tot weken,
weken tot maanden
en maanden tot jaren-
Laat dan niets van mijn tijd
verspild en verloren raken.
Laat me mijn leven gebruiken
voor het rijkste:
De mens te worden
zoals ik bedoeld ben.

Rabbi Nachman van Bratslav (1772-1811)