Alles wat adem heeft
Op deze Pinksterdag warm ik mij aan het vuur van gedrevenen op Radio 4.
Laat de stemmen van Miranda van Kralingen, Antoine Bodar, Ernst Daniel Smid en van Nico ter Linden –te gast in ‘Een goede morgen met’- maar binnenwaaien.
Ze brengen ons natuurlijk pinkstermuziek van Bach, van een zwarte kerk in New Orleans, van Mendelssohn. Alles was odem hat lobe den Herrn.
Met name de stem van ter Linden waait mij terug naar de tafel van mijn grootvader. Waarom heeft toch nooit iemand een microfoon gehouden onder de mond van deze heerlijkerd (ik heb zijn lippen, jeppiedepeppie!) als hij uit de bijbel voorlas? Dat had heel wat neptroostzoekerij gescheeld zeg.
Nico ter Linden is toevallig een verre neef van mij. Inderdaad van het geslacht van mijn grootvader. Dan krijg je dat geruststellende.
Als kind leerde ik dat de Heilige Geest de Trooster was. Niet zo moeilijk te aanvaarden. Een hele troost zelfs.
Maar er werd een enorm ingewikkelde uitleg bij gegeven. Dat het niet ging om gewoon troosten, maar om…..
Daar ben ik toen afgehaakt. Niet vrijwillig, maar uit onmacht.
Derhalve heb ik nog steeds geen idee wat de adder onder het troostgras was.
Het merkwaardige is dat me dat tot op heden nog regelmatig overkomt. Dat ontroering recht bij je naar binnen vlamt, maar dat anderen je de kleine lettertjes eerst gaan voorlezen, waardoor je weer van je buik naar je voorhoofd waait.
Pffff, dat heb ik zoooooo vaak op boeddhales. Ik snap het dan niet, toen ook al niet en de kalender lijkt mij te willen inpeperen dat het in de toekomst niet veel beter met me worden zal.
Wat zal mij gaan vertroosten?
Deze Pinksterdagen zal ik de geest nabij zijn. Die waait maar en doet maar. Vroeger snapte ik dat wel. Nu eigenlijk ook weer.
Maar pfff, die lange omweg daartussen.
Om te huilen bijna.
Ik wil mij gaan verTroosten in alles wat adem heeft.
3 reacties op
Kunnen we dat niet alsnog regelen? Die microfoon en de rest, bedoel ik.
Ik heb mij gisteren ook gelaafd aan zijn stem, aan zijn woorden en waar het woord stopte…..aan zijn muziekkeuze.
Om te huilen ja, zó mooi. Deed ik dan ook. Vertroostende Pinkstertranen.
7 X 7 en dan komt ‘t…….plus 1.
En ik laaf mij aan deze woorden op Tweede Pinksterdag. Een hele troost dat er zovele anderen zijn die de omweg kennen en toch blijven doorlopen!
Zoals ook gisteren, op Eerste Pinksterdag, toen ik met 500 mensen samen mediteerde op Landgoed Duinlust in Overveen. De Geest waaide toen vast over ons heen… Het was zo stil, alleen de vogels zongen.
Je zegt, lieve Annemiek:
“Pffff, dat heb ik zoooooo vaak op boeddhales. Ik snap het dan niet, toen ook al niet en de kalender lijkt mij te willen inpeperen dat het in de toekomst niet veel beter met me worden zal.”
Hoe zou het zijn als je dat rekent tot ‘de wijsheid van de weigering’?
Het ontbreekt jou niet aan de intellectuele vaardigheid die nodig is om het te begrijpen.
Hoe zou het zijn als je bedenkt dat jouw innerlijk weten weigert mee te doen met wat je aangeleerd wordt?
Zou je op dat innerlijk weten durven vertrouwen? Is dat innerlijk weten dan wellicht de vertrooster die je zoekt?