Almere, maandagochtend
Het regent gebeurtenissen. Ik moet aan mijn vader denken die bij het lied ‘ Tel uw zegeningen” altijd zegt: ‘ Die zijn niet te tellen.’
De zegeningen komen volgens hem niet druppelsgewijs uit de hemel, maar storten met bakken uit de lucht.
Ja, een stortvloed uit de hemel, zo is ons draaischema.
Het kerstprogramma brengt ons vandaag naar Almere.
Terwijl in alle vroegte haar man de heerlijkste geuren uit de keuken laat glippen, vertelt onze hoofdpersoon hoe ze samen met haar Antilliaanse dansgroep op 30 april klaarstond om de koningin te verrassen. Op dat moment boorde zich een zwarte auto in volle vaart de groep in. Lichamen vlogen door de lucht. Zo ook het hare. Ze voelde zich opgetild en dacht dat ze naar haar God ging.
Dat was niet zo. Ze zit hier nog in volle glorie. Weliswaar gebutst aan vele kanten. Ze vertelt hoe haar rolstoellijf de trappen van haar huis niet aankon en ze daarom bij een vriendin mocht komen wonen. Deze vriendin heeft een zwaar gehandicapt dochtertje en woont gelijkvloers. Ook al was dat dochtertje plotseling zeer ernstig ziek, de gulle gastvrijheid van deze vrouw was grenzeloos.
Zo ook het warme hart van een wijze oude dame elders in Almere. Ook zij is onze hoofdpersoon de afgelopen maanden zeer nabij geweest.
Die vrouwen moeten verrast worden. Met een gedicht voor beiden en met een optreden van Junior, een Antilliaanse beroemde gospelheld.
In een zaaltje waar elke maandag oudere Antillianen bijeen komen en waar de echtgenoot van onze hoofdpersoon ronduit goddelijk voor kookt.
Het is maandagochtend. Niemand gelooft dat als dit wordt uitgezonden. Want als zanger Junior opkomt, gaat het clubhuisdak er onmiddellijk af.
De devotie waarmee iedereen zich tot hem en zijn muzikale magie went, is met geen pen te beschrijven. Net zomin is die fascinerende combinatie van zijn jeugdigheid en z’n spirituele draagkracht goed na te vertellen.
De oude wijze vrouwen in het gezelschap zeggen hem echt nodig te hebben.
Almere. Maandagochtend. Het lijken twee kleurloze woorden, maar niets, niets is minder waar.
Wisten wij bleekschetigen veel dat er in zo’n ogenschijnlijk onbeduidend polderhoekje troost te vinden is waar je minstens een jaar op kunt teren?
Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan. Zo adverteerde mijn eerste werkgever De Groenteman in 1980. Een nog springlevende slogan, zo blijkt.
Check it out op kerstavond om 22.40 uur op Nederland 2.
