Als de oneindigheid roept….

Precies op het moment dat ik bedremmeld besloten heb de grote stad te verlaten, roept mijn baas zijn kudde bijeen voor zijn hoogst opmerkelijke nieuws. De persen stokken om zijn mare te verslinden. Mijn eigen, nog bibberige wegwaaiwens kwam me al volkomen irreëel en onverantwoord voor. Maar of de zijne iets voor mijn meisjesdroom onderdoet? Niet in het minst. Sterker nog, bij hem is het besluit al plechtig gevallen! Mijn directeur bij de IKON vertelt ons werknemers dat hij na talloze jaren trouwe dienst aan diverse omroepen, zijn zeilen verhangt en naar Texel zal togen. Mijn presentatette-bekje heeft graag immer commentaar en wil na zijn betoog al jolig jubelen dat ik zelf op het punt sta om naar het Reptielenhuis in Vlissingen uit te wijken. Maar als een vis op het droge blijft mijn mond geluidloos naar adem happen. Deze doorgewinterde omroepchef heeft zomaar het lef de codes en aannames van de televisie te doorbreken en een volkomen andere levensweg in te slaan. Zowel zakelijk als privé. Want de baas worden van Stichting Texels Museum betekent uiteraard ook verhuizen, vrienden en geliefden meelokken, of ze juist immer aan vaste wal laten. Dat is allemaal nogal wat. En dat vertelt hij eenvoudig, rechtuit, in korte zinnen. Hij klinkt als een scheep gaande schout bij nacht. Precies het type dat men in de Randstad zo node ontbeert.
Maar, geef toe. Heeft deze besluitvaardige baas ongelijk? Ieder kind heeft immers ooit op de Wadden weleens de geheimzinnig opwindende relatie tussen de eigen weerloosheid en de macht van de getijden ervaren. ‘De wind is een goede dienaar maar een slechte meester’, baste mijn vader zijn levenswijsheden achter mij als ik op dat lieve fietsje met mijn kleine beentjes de zeevlaagadem omver probeerde te trappen. Nooit zal ik het welkomstbord vergeten dat mijn jeugd toelachte als ik van de boot afkwam: ‘Ons eiland voor de Heiland.’ Daar bleek geen woord van gelogen. Want als er ergens een plek is om te begrijpen hoe wij bedoeld zijn dan is het wel op de Wadden. In Gods overgebleven paradijs, waar we beproefd en gelouterd worden. Waar we onze veel te volle levensrugzak mogen legen. Waar we kunnen groeien van verzet naar overgave, en tenslotte naar dankbaarheid. Waar we onze kleingeestige waarheidjes in de majesteitelijke werkelijkheid van de natuur mogen laten vervliegen. Want dit bekroonde getijdenlandschap geeft zich immers zelf zo gul over aan Gods wind en water. Het biedt geen verzet, maar buigt en verandert speels mee met de elementen. Bovendien is het zorgeloos gastvrij voor de mooiste vliegende, kruipende en varende wezens op aarde. Een betere levensleermeester is niet te bedenken.
Wuivende Wadden, mag ik ook?

•