De lange uitzending op RTL5 over Joran van der Sloot is net afgelopen. Al een tijdje wist ik dat die er aan kwam. Dat bekende de baas van die zender me onlangs tijdens een interview voor Broadcastmagazine. Alleen mocht ik op het laatste moment ineens niet voortijdig uit de school klappen.
Het was een spannende uitzending. Zo’n jonge Joran, nu eindelijk eens huilend, met weer een bekentenis. Z’n vader is een paar dagen geleden veel te jong overleden. En vanuit allerlei aardse uithoeken proberen deskundigen in te schatten of deze televisiebiecht van Joran dit keer wel klopt.
Ja, boeiende tv om allerlei redenen. Wat bezielt zo’n jongen? Die vraag houdt vast veel mensen bezig.
Kan ik mededogen voor hem opbrengen? Die kwestie heb ik aan m’n broek hangen na een intensieve dag boeddhistisch robbertje mindvechten.
Maar wat de uitzending helemaal opwindend maakt, is dat hij gecreeerd is door mijn jongste broertje.
Ik heb zo’n bepaald jongste broertje.
Een van de vier. Drie oudere broers. Toen kwam ik. Toen vier jaar niks en ineens was hij er. Als de dag van gister herinner ik me zijn komst. Er is nog een foto waarop ik deze wolk van een trofee als een trots prinsesje dat er niks voor had hoeven doen in m’n armen nam.
Als kneedbare pop heb ik dat broertje jarenlang aan mijn vriendinnetjes opgevoerd en hij liet het zich al die tijd welgevallen. Om de haverklap verkleedde ik hem, propte hem onder de zoldertrap in m’n lievelingshoekje en fietste Amersfoorste ‘ronden’ met ‘m. Toen hij vier was en ik acht maakte ik hem onder de douche wijs dat wat hij tussen z’n mollige varkenspootjes had, er net als bij mij nog van zou worden afgehaald.
Mea maxima, maxima culpa…
Hoe komt een kind erop?? We spreken nu over de jaren 70, toen er bepaald nog geen commerciele televisie was, waar mijn broertje zich als maker inmiddels al zo vaak schuldig aan heeft gemaakt.
Zijn wraak op zijn zus is oorverdovend gebleken. Al jong speelde hij autodidactisch piano en gitaar, terwijl ik alsmaar dure muzieklessen kreeg,
En nu blijkt hij een tv-journalist met zeer lange adem. Pffff, zou je zo’n jongen niet…
Over een half uurtje viert de wereld de verjaardag van Frederic Chopin. Op 1 maart 1810 incarneerde deze trooster van velen.
Toen dat incarneren mijn kleine broertje overkwam was ik ook al zo door het dolle heen, maar dat hebben we na de jaren des onderscheids meesterlijk weten te verbergen. Wat mij troost is dat ik in ieder geval zeker weet dat dat kleine broertje niet stiekem Chopin spelen kan. Hoewel? Familie…wat weet je ervan? Ooit, toen ik als puber ’s avonds laat de achterdeur binnensloop, dacht ik dat de radio aanstond. Maar het was m’n broertje.
Staand in de duisternis. Achter de piano. Vierstemmigheid. Zo luidde zijn wraak op z’n zus.
Ik vrees het ergste dit Chopin- en Joranjaar.