Biggamie

Van een oprecht katholiek hoor ik over het vijfde Maria-dogma. Dat de paus dat moet gaan afkondigen. Dat vijfde dogma maakt Maria tot mede-verlosseres. Ik frons m’n protestante voorhoofd. Hij ziet alles: ‘Wie is Maria dan voor jullie?’, vraagt de katholiek.
‘Uh, een gewoon meisje dat gebruikt is in een goddelijk heilsplan’, antwoordt de protestantse.
De paap meandert zich met vragen naar zijn roomse logica:
‘Maria heeft toch Jezus gebaard, ook volgens jullie?’
Ik vind woordvoerdertje spelen van een club die inmiddels zo kleurrijk is als m’n nieuwe bedsprei best lastig, maar hou dapper vol met een toegeeflijk mompeltje.
‘En jullie geloven toch dat Jezus goddelijk is?’
‘Ja, een van de Drie-eenheid inderdaad.’
Hij is waar hij wezen wil:
‘Ik bedoel maar. Dan is Maria dus de moeder van God.’
Een-nul voor deze leuke katholiek. ’t Is dat er geen twee geloven op een rijk gekleurd kussen mogen.
Ik kauw al de hele dag op de kwestie en vind ’t in mijn verborgene wel een heel troostrijk gevoel. Dat je ook je toevlucht kunt nemen tot Maria. Dat deed mijn goddelijke held immers ook. Aan de schort van z’n moeder.

Het is sowieso moedertijd. Vanochtend zei een oudere vrouw tegen me dat ik haar aan iemand doe denken. Qua type geloof ik. Een actrice die biovarkens redt en hen de Familie Bofkont noemt. Ieder big, zeug, varken heeft een eigen intelligent karakter en naam. Ze knuffelt en stoeit met ze, ze laat belangrijke managers bij haar op big-aai-cursus komen. Zij staat als een vrouwelijke Petrus aan de poort van het Beloofde Varkensland. O, daar wil ik heen! Maria, verhoor m’n gebed en verlos me van de smart om dierenleed. Laat mij m’n handen uit de overall steken en gelukkige biggetjes knijpen en verzorgen. Dank voor het inzicht dat goedheid dienen zinvoller is dan om slechtheid treuren. Dat vijfde dogma, dat snap ik wel.