Bijna zomer

Van vol naar leeg.
Van verzet naar dankbaarheid.
Van waarheid (of/of) naar werkelijkheid (en/en).
Dat hebben we de afgelopen dagen geoefend in het klooster in Huissen.
Met mensen die het niet konden laten.
De aanvoerder en ik hadden ook een heuse dominicaan uit het klooster uitgenodigd.
Om te horen hoe het echt was om monnik te zijn.
Deze predikheer vertelde dat het belangrijkste is dat je je gedragen weet, en dat er van je gehouden wordt.
En in de bonte stoet van verzamelden, waar zo indrukwekkend veel leed en leven langskomt, bleek dit de grondtoon van ons allen:
Dat ieder mens verlangt om helemaal welkom te zijn, met alles wat er is.
Nog zwaar onder de indruk van al die grillige levenswegen die ergens ook op elkaar lijken, rijd ik weer richting Gooi. Om voor een radioprogramma Neerlands Speurneus te ondervragen. Ooit heb ik hem ‘ns spontaan ge-smst dat ik bij hem wel durf onder te duiken. Hij antwoordde met: ‘Jij mag al voor de oorlog komen.’
De regisseur van vanmiddag lacht er wat om. Maar ondertussen.
Daar zul je onze misdaadverslaggever hebben.
Ik mag hem een uur lang doorzagen over zijn lievelingsboeken en –muziek. En die hele tijd is hij ontroerd.
Om al het leed en al die moed die hij maar tegenkomt.
Ja, we lijken allen sprekend op elkaar.
De monnik en de speurneus, ik zie het verschil niet meer.
Als je tenminste achter de maskers mag en durft te kijken.
Ik ben al voldaan onderweg naar huis als de regisseur smst dat bij deze misdaadverslaggever inderdaad valt onder te duiken.
Ik verschuil me nog jolig achter een flauw digitaal antwoord, maar word onmiddellijk door deze collega wakker geroepen met de mededeling dat hij het echt meent.
Pffff, zo fijn.
Mensen die echt durven zijn en hun verlangen tonen kunnen.
Ik hoef niet op vakantie.