Blozend

De brievenbus kleppert en m’n mailbox plinkt. Kat Kokje kijkt verdwaasd van links naar rechts. Gelijktijdigheid vindt hij maar onoverzichtelijk.
Op m’n deurmat blijkt een gedicht van Rabindranath Tagore te zijn gevallen. En het mailtje op mn laptop heeft als titel ‘Vrolijk’ en is van een van m’n broers. Er hoort een liedje bij waar een van de coupletten van luidt:

‘Laten we samen
dingen doen zingen
van Liedjes die niet bestaan.
Laten we samen
dingen doen zingen
laten we samen niet bestaan.’

Leuk dat hij me op wil monteren. En ik was al vrolijk.
Terwijl het liedje knussig door de kamer swingt, lees ik het deurmatgedicht van Tagore.
Vreemde zaak, die gelijktijdigheid. Een gedicht van een eeuw geleden en zo’n liedje van nu. Met dezelfde blozende kleur. 
Mystiek:

Om over liefde te spreken
reinigde ik mijn lippen
met heilig vuur
maar toen
ik ze opende
bleef ik sprakeloos.
Voor ik de liefde leerde kennen
zong ik
liefdesliederen
maar toen ik Haar leerde kennen
werd het in mijn binnenste
stil.
Wanneer je mij vroeger vragen stelde
over de geheimen van de
liefde
gaf ik je zelfverzekerd antwoord,
maar nu ben ik het
die jullie vragen
moet stellen.
Ik voel mij gedragen
in de hand van een ongeziene macht
die
mijn ganse huis vult met licht.
Ik stond aan de tempeldeur
en ondervroeg de
voorbijgangers
over de mysteries van de liefde
en niet een wist mij te
helpen.
Maar zachte handen
schonken mij een beker wijn
gemengd van lichte
dageraad
en van donkre nacht.

Tagore