Brocante
Laag, vroeg zonlicht over de Noordermarkt waar het moeilijk afscheid van nemen is.
De maandagochtendmarkt lijkt nog vrediger dan normaal. Een man met bruine krullen praat zacht tegen zijn kraambuurman. Ze verkopen beiden lieve spulletjes. Bulletjes. Brocante.
Maar ik moet naar het uitzendstation. Minder gretig dan anders.
De afgelopen dagen heb ik zulke bizarre, agressieve mails gekregen als reactie op een artikel, dat ik me begin af te vragen of dat nou onze achterban is. Maken we daar al die programma’s voor? Is het heilzaam om openhartig te blijven als dat juist woede opwekt?
Ik heb werkelijk geen idee. Merkwaardig is dat de morrende mails alleen van mannen afkomstig zijn. Vaak heb ik me afgevraagd hoe het is om man te zijn. Komt waarschijnlijk omdat ik alleen maar broers heb.
Die mannen op de markt lijken behoorlijk kalm en gelukkig. Is dat omdat ze onschuldige brocante verkopen?
Zou hun agressie tevoorschijn komen als ze iets met godsdienst te maken zouden hebben?
Of komen de naar mij gemailde frustraties voort uit onbewust verdrongen seksualiteit?
Daar hoef je gaan man voor te zijn. Daar kan je als vrouw ook al heul veul last van hebben.
Niet eens zo onbewust.
Vandaag laat ik m’n baard staan. En m’n baas.
Ik fiets gewoon terug naar de markt.
Naar het zonlicht.
Naar dat kraampje met bullen.
Met paarlen en porceleinzwijnen.
Wie maakt me los?
6 reacties op
Nu je het zegt… In de tijd dat ik nog wel eens een column schreef voor een plaatselijk kerkblad waren het ook altijd de mannen die dan zo fel reageerden als het hen niet aanstond.
En ‘t zelfde zie je ook op GG, ook daar zijn het hoofdzakelijk mannen die zo fel van leer trekken.
Zal nog wel afstammen van de tijd dat alleen mannen het te zeggen hadden als ‘t ging om geloven. Zit blijkbaar in hun genen ingebakken.
Gewoon maar je schouders over ophalen en doorgaan!
Als 78jarige, met 45 jaar psychotherapierpraktijk, kan ik alleen maar
reageren op deze ervaring met: “Zalig zijn de zachtmoerdigen”
Hans
Annemiek,
Net heb ik dat mooie artikel van je, dat klaarblijkelijk uit je hart is geschreven, nog eens herlezen.Ik vind het geweldig inspirerend.
Niet alleen is het uit jouw warme hart geschreven het geeft teglijkertijd blijk van kennis en inzicht in menselijke processen van persoonlijk tot mondiaal niveau.
Wanneer nou iemand als jij een inspirator is, die gewoonweg op authentieke wijze haar levensvisie neerlegt,zonder verdere bijbedoelingen,in een artikel en daarmee een heleboel andere mensen tot nadenken stemt dan zijn er heel veel anderen in een gevestigde en dus te verdedigen orde,die dat niet leuk vinden.
Voor wat mij betreft liggen de emotie’s angst en agressie heel dicht bij elkaar.Er zijn mensen met een wankel kantelpunt daar tussen.Wat gebeurt er nou wanneer iemand (een vrouw nog wel !) met enige invloed haar visie neerlegt?
Ik krijg het volgende scenario in mijn hoofd:
Er wordt woedend op gereageerd door mannen.Wat is agressie meer dan verholen angst? Is de aanval niet de beste verdediging?
Ik onderscheidt drie lagen van angst,
Angst aan de oppervlakte. Angst voor het verlies van macht,zeggenschap en invloedsfeer in maatschappelijke zin.Wanneer een ego met bloed zweet en tranen een toehoorderschap heeft opgebouwd en daaruit zijn zelfvoldoening put.Zichzelf ziet als de wijsheid in pacht hebbend,geniet van de leidende rol en geniet van de klakkeloze oren van zijn toehoorders,dan is het natuurlijk voor zo’n ego tegen het verkeerde been wanneer er ineens een zelfstandig denkend iemand om de hoek komt kijken die zegt dat alles anders is.
Dit moet dus boosaardig worden verdedigt.
Wat dieper liggende angst.De angst voor het verlies van macht,zeggenschap invloedsfeer als man.Dit is natuurlijk een oeroude discussie die mij persoonlijk raakt aangezien ik een man ben.Althans er zit een piemeltje aan met balletjes eronder.Ik ben er blij mee een man te zijn,ook in sexuele zin, en zal dat niet verloochenen.Ik handhaaf echter niet een territorium van macht,zeggenschap en invloedsfeer als man in maatschappelijk traditionele zin.Dat zal mij me reet roesten.Integendeel ik ben gek op zelfstandig denkende mooie en intelligente vrouwen en daarmee hun vrouwelijke invloedsfeer in de samenleving.Dat mag gerust een mooie synthese zijn.De dans tussen mannen en vrouwen in erotische zin blijft altijd bestaan.Bio(logisch).Gelukkig maar.
De diepere angst is de existentiele angst.Wanneer iemand zijn ankerpunten heeft gehaakt in de wereld met een bepaalde levensvisie.Een levensvisie, star en degelijk, die dient om de mens staande te houden in de levensstroom (Panta Rhei=alles stroomt) dan komt er natuurlijk angst wanneer de ankerkettingen worden doorgeslagen en de mens op drift raakt.
Zo zie je maar Annemiek, al deze angsten moeten worden gekeerd.Ook al is het maar om het ego op het gemak te stellen.
Dat keren van die angsten gaat dan op een agressieve manier (niet veel anders dan bij chimpansees).Vandaar allemaal botte reacties op een mooi geschreven,hartelijk en inspirerend artikel. Je bent een Boodschapper. Vergeet dat niet.
Aldaar zal geen agressie zijn … (vrij naar Openbaring 22:5)
Reageerde ik net op je prachtige artikel, lees ik dit.
Mooie foto trouwens!
Ik dacht wat komt ie me toch bekend voor
Ik blijf je artikel (her)lezen!
De foto’s zijn leeg, wat zijn ze toch mooi gevuld met leegte,
Wat is de leegte toch mooi, hoe zou ze vervuld zijn?