Buiten de perken blijven
Nu wou ik dit stukje eigenlijk beginnen met de woorden “De dominee….’.
Maar dan is het net of ik alleen nog maar dominees ontmoet. Ach, kan het lekker schelen. Ik begin gewoon toch weer met een voorganger:
De dominee van de gereformeerde kerk vrijgemaakt van Amsterdam is geschorst om artikel 79 van hun kerkorde, luidende “een openbare of in ander opzicht ernstige zonde” . Mijn verhitte meisjesfantasie draait op zaterdagse overuren. Wat zou de man gedaan hebben? Ze weten je wel tot zondigheid te verleiden zeg, met zo’n persberichtje.
Maar toch stemt deze mededeling uiteindelijk weemoedig.
Al die regels, afspraken en wetten die ons binnen de perken moeten houden…worden we daar niet een beetje eenzaam van met z’n allen? Nu hebben we weer een dominee ergens op betrapt. Op iets waarvan bedacht is dat dat niet door de beugel kan. Maar vindt die man dat zelf ook? Kan ons natuurlijke goede geweten wel tot wasdom komen als we ons aan de regels van anderen moeten houden?
De grote Taoist Lao Tse zei in de vijfde eeuw voor Christus: ‘Hoe meer wetten, hoe ongehoorzamer het volk.’
We bevinden elkaar voortdurend schuldig. En als dat niet helpt, dan maken we gewoon een slachtoffer van onze zondebok. Neem nu die lieve oude dame op het zaterdagmiddagfeestje. Ze vertelt ons dat ze gister haar hondje uitliet in het Vondelpark. Er kwam een man op haar af die zijn jas opendeed waaronder hij niet veel om het lijf bleek te hebben.
Hij vroeg of ze alstublieft even wilde blijven. Dat deed ze. Ze stond stil. Op dit moment van haar verhaal vormt haar feestelijke gehoor zich tot 1 stem, die collectief joelt: ‘ Ja, wat verschrikkelijk he, als je verlamd bent van angst!!’
De oude dame kijkt me hulpeloos aan. Ze wordt niet gehoord. Ze was helemaal niet verlamd van angst. Met haar hondje bevond ze zich gewoon even kalmpjes buiten onze perken. Ik wil zo graag dat ze verder vertelt. Waarom stond ze daar stil? Was ze nieuwsgierig? Naar hem? Naar zichzelf? Ik kan het niet vragen, want het zaterdaggezelschap is oorverdovend geworden.
Twee weggezette mensen. De dominee is zondig en de oude dame is hulpeloos. Dat zijn onze wapens waarmee we enge dwaallichten weer uitdoven. De oude dame pakt haar tas. Ik loop achter haar aan naar de buitendeur en reik haar haar jas. ‘Kent u Jet een Koosje Veenendaal nog?’
Ze lacht. ‘Nou en of! Die meisjes kan ik toch zo missen!’
Dat begrijp ik. Buiten de perken is het leuk. Ik zwaai haar uit.
‘ Dag mevrouw, ga maar fijn naar buiten! De zon schijnt.’
Ze kijkt naar me om en lacht als een klein meisje.
