Buiten spelen
‘Gebruik storingsonderdrukking’ zegt mijn computer momenteel.
Ik heb de neiging dat advies onmiddellijk op te volgen. Hoewel ik geen idee heb waar het over gaat. Toch komt me zo’n uitnodiging meteen helemaal heerlijk voor. Als de buitenkans van m’n leven.
Jaaaaa, juicht het in mij.
De storing onderdrukken!
Iemand moet het doen blijkbaar.
Zo meldt mijn mobieltje heel erg vaak: ‘Druk op vrijgeven.’
Ooooh, daar heb ik dan ook meteen zo’n zin in! Wie ben ik dat ik dat doen mag?
Dat je gewoon op vrijgeven drukken kan. Dat er dan vrij gegeven wordt.
Alles staat alsmaar op uitbarsten in mij.
‘Niet vergeten te keten’ is de mantra van mijn leven.
Niet altijd in spontane vrijheid overigens. Ik keet vaak als het niet mag.
Er is veel re-ageren bij. Dat ik als niet-roker nu door het horecaverbod bijvoorbeeld zoooo’n trek heb gekregen in een saffie. Dat is ronduit puberaal te noemen.
Het is waarschijnlijk een gevalletje van oet de tied goan.
Geen idee of ik het goed schrijf, maar dat is een vorm van sterven. Zo weet ik van een goede vriend die bijna over de grens leeft.
Leven is helaas vaak dat je alsmaar op de metertjes van je boot kijkt of je er al bent. En doodgaan is dat je opkijkt en door het venster ziet dat je inderdaad bent gearriveerd.
En echt tot leven willen komen is dat je zooooo verlangt naar die beweging van je nek. Dat je opkijkt. Keer op keer. Dat je alle dingen steeds weer nieuw maakt.
Om te keten, te sterven, los te laten, in schaterlach te verzanden, storingen uit het raam te smijten, alles en iedereen vrij te geven. Ik heb zooooo’n zin in de zomervakantie. Met ijsvrij en al. Ik zal bij je aankloppen en vragen of je buiten mag spelen.
Of ben jij al binnen?
