Buts

Kon ik maar zingen. Heel even maar. Bijvoorbeeld voor een dagje. Dan zou ik de Erlkonig van Schubert doen. Het jongetje dat voelt dat de dood hem op z’n hieltjes zit. De vader die hem onterecht gerust wil stellen en hem derhalve zeer onnabij is. En de lachende, genietende dood die weet wie er winnen gaat. Drie rollen in een liedje. Een opera in vier minuten.
Was ik maar een negerin. Heette ik maar Jessye Norman. Had ik maar haar strot. Voor een dagje maar.
Heel gek stukje wordt dit waarschijnlijk want ik kan totaal niet zingen en mijn huid is inwit. Toch denk ik dat ambitie en verlangen de zusters zijn van potentie. Twee lieve richtingaanwijzers die ons naar onze nog verborgen schatten willen loodsen.
Naar de zangeres in mij. De hartstochtelijke zwarte vrouw. Naar mijn bange jongetje dat niet onachtzaam gerustgesteld wil worden. Naar die vileine speelse dood.
Volgens mij bekwamen we ons in datgene wat we zelf het hardste nodig hebben.
Zo was de goede hulpverlener vroeger vaak een niet gehoord kind, die succesvolle drummer de jongste uit dat grote gezin , en Joop van de Ende was ooit een timmerventje van driehoogachter.
Ik heb mijn verlangende oren zojuist laten hangen naar een oude dame die door een aandoening hoegenaamd niet meer praten kan. Maar zo graag wilde ik haar verstaan. Dus lukte dat ook. Als klein meisje werd ik op het speelpein niet gezocht met verstoppertje spelen. Mijn aandacht voor de oude dame bleek een goedmakertje voor dat sukkelige meisje. En het werkte ook nog. We hadden het enig met z’n drietjes. De oude vrouw, het onhandige meisje en ik.
Onze particuliere menselijke tekorten willen ons blijkbaar mild, open en vaardig maken. En waarom die Erlkonig mij zo ontroert? Misschien omdat die drie oerrollen van het ventje, de vader en de dood zo meesterlijk menselijk zijn gemaakt door de dichter, de componist en de zangeres. Al die gebutste zielen die hun leven tot kunst weten en wisten te verheffen, verrukkelijk. Ik ga er nog even voor zitten.

Be Sociable, Share!

•