Call

Het is zover. We gaan. Als er Call bovenaan een A4tje van de televisie staat, dan weet je hoe laat het is. Niets is opwekkender dan dat.
‘Als je roept zal ik gaan, al doen ze mij de dampen aan’.
Als een soldaat voor zijn keizer reageer je. Boven het andere blaadje staat Draaischema. Ook altijd opwindend. De hele week van hot naar her en wel in New Orleans. Met blusboten de Missisippi op. Met windhoosgedupeerden omgekomen wijken in. Wat ingeluid is moet ook ingelost worden, Drie jaar is het al geleden dat Katrina huishield en wij een koor vroegen om met kerst in Paradiso te komen zingen. Dat leverde ons een internationale prijs op.
Pff. Hoe wonderlijk zijn Gods prakkezeringen.
Nu gaan wij naar hun. Om te horen en te vieren.
Ik ben niet zo van vliegen en zo, maar nu ik de crew aanschouw, ben ik verzoend met ons lot. Allen zijn zo ongelofelijk professioneel. Groter blijdschap ken ik niet dan mee te bewegen met mensen die iets heel goed kunnen en graag willen. Dus daar gaan we al bijna. Jongens onder mekaar. Hoewel.. er gaat uiteindelijk ook nog een vrouw mee. Zo groot is deze productie. Zij is zo stoer in de weer met talloze camera’s, carnetten, vergunningen, zalen, contactpersonen en wat niet al.
Ineens moet ik aan Peter R. de Vries denken die, gek geworden van zijn arrogante redactie, de jongelui naar buiten sleurde en op de voorgevel van het pand wees. Briesend: ‘Wat staat daar? Endemolproducties! Geen Endemoleredacties!’ Ik hou van hun allen. Redactie, productie, regie, eindredactie. Tegen wiens schouder is het het beste liggen de komende uren, of hoor je dat niet te denken? Iedereen doet zijn belangrijke werk bij het wachten op het vliegveld. En aan mij wordt slechts 1 vraagje gesteld: ‘ Wat doe je aan?’.
Ik wijs zwijgend op m’n immense rode koffer.
Niemand weet dat die koffer is afgestampt met vrouwopdrifterigheid, MallePietje-spulletjes, knuffels en boeken. Daar komt men over zee wel achter. Dag vogels, dag bloemen.