Calvinnetje
‘Als iemand het niet verdient om jong en mooi te zijn, is het wel een 18-jarige,’ schijnt Oscar Wilde gezegd te hebben.
Zojuist met jongelui gepraat en inderdaad was er zo’n hoog bekommerd gehalte onder hen dat hun jonge schoonheid vanwege de frons boven de neusbrug nog nauwelijks waar te nemen was. Nu kijk ik wel link uit met hardop constateren (na snel weggemoffeld onderzoek) dat fronsen meer inspanning kost dan ontspannen kijken. Iedereen heeft ten slotte recht op z’n eigen moeilijkheden. Toch heeft die Wilde dat frappant bedacht. Een lachend licht geworden zeventigjarige zou toch veel meer van z’n eigen prille gratie van toen kunnen genieten dan toen het nog een verfrommeld kijkende adolescent was? Zit daar niet gewoon een weeffout in de verder zo heerlijk bedachte schepping? Verlepte zorgjongeren en stralendmooi opgeknapte ouderen, was dat niet veel humaner geweest? Ik had het helemaal anders aangepakt dan die Onze Lieve Daar.
Ach, ik kan wel een grote weblogmond hebben, maar vandaag fronste ik ook. Om…om…om niets! Ja, om iets heel liefs en fijns dat gebeurde en dat je dat dan niet durft te accepteren. Pfff, wat suf zeg. Nou ja, misschien helpt het ons enorm als we in ieder geval stoppen met onszelf suf te vinden. Als je dat woord al niet eens tegen je beste vriendin zegt die zich niet lekker voelt, waarom dan wel tegen de nooddruftige in ons eigen hart?
Het grote ontfronsen mag beginnen. We doen er een ontspannen muziekje bij. Echt authentiek gregoriaans, maar intussen een wereldhit met al meer dan 400.000 verkochte cds dit jaar. En dat mag allemaal wel zeker! Oeps, o nee, dat is niet bepaald genereus jegens de zingende Oostenrijkse monniken hieronder. Graag gooi ik een ontzorgwetje in de digitale schepping: Wie stopt met zichzelf een fronsende sufkop te vinden, wordt gul ten opzichte van andermans geluk, succes, schoonheid, jeugd en gladde neusbrug. Succes verzekerd.
